Nocne linie autobusowe w Krakowie

 

Nocna autobusowa komunikacja miejska miasta Krakowa to aż 21 linii (stan na 26.07.2023). Nie wszystkie jeżdżą codziennie. Najwięcej z nich kursuje w weekendy. Niektóre odjeżdżają w danym kierunku dwa razy na godzinę, inne tylko raz. Jedne jeżdżą przez całą noc, inne tylko np. przez około dwie godziny lub wykonują tylko jedną parę kursów (np. linia 910 z Bronowic Małych do Będkowic Pętli).

Autobusowe krakowskie nocne linie można podzielić na miejskie i aglomeracyjne. Tych pierwszych jest najwięcej (12) i wykazują się największą liczbą kursów. Są to trasy nr 601 (Aleja Przyjaźni – Mydlniki Wapiennik P+R), 605 (Złocień – Teatr Słowackiego), 608 (Czyżyny Dworzec – Pod Fortem), 609 (Dworzec Główny Wschód – Bielany), 610 (Prądnik Czerwony – Borek Fałęcki), 611 (Mistrzejowice – Chełmońskiego Pętla), 612 (Osiedle Podwawelskie – Tyniec Kamieniołom; obsługuje Mobilis), 637 (Krowodrza Górka – Górka Narodowa Wschód), 642 (Aleja Przyjaźni – Rondo Kocmyrzowskie przez Wzgórza Krzesławickie), 662 (Plac Centralny – Czerwone Maki P+R), 664 (Osiedle Piastów – Bronowice Małe) i 669 (Nowy Bieżanów P+R – Krowodrza Górka).

Autobusowych nocnych linii aglomeracyjnych jest 9. Są to trasy nr 902 (Dworzec Główny Wschód – Kraków Airport), 903 (Czerwone Maki P+R – Skawina), 904 (Prądnik Biały – Wieliczka Miasto), 910 (Bronowice Małe – Będkowice Pętla), 915 (Łagiewniki – Świątniki Górne Urząd Miasta i Gminy), 917 (Krowodrza Górka – Górna Wieś Pętla), 918 (Bronowice Małe – Rudawa Rynek), 937 (Krowodrza Górka – Owczary Pętla) i 948 (Bronowice Małe – Zelków Pętla).

Szczególnym punktem na mapie krakowskich nocnych tras autobusowych jest zespół przystankowy „Teatr Słowackiego” w sąsiedztwie głównego dworca kolejowego. Przejeżdżające tamtędy „nocki” zatrzymują się na kilka minut, dając pasażerom możliwość przesiadki. Na poszczególnych przystankach stoi po kilka autobusów. Wszystkie odjadą o tej samej porze. Najczęściej jest to pełna godzina, a dla tras o większej częstotliwości także 30 minut po pełnej godzinie.

 

Przystanek „Teatr Słowackiego” na ul. Basztowej. Stopniowo zjeżdżają się linie nocne. Na pierwszym planie Solaris Urbino 18 nr PR762 (rocznik 2011) jako linia 669 w relacji Nowy Bieżanów P+R - Krowodrza Górka. Kursuje ona od nocy z poniedziałku na wtorek do z czwartku na piątek w takcie raz na godzinę. 21.06.2023.

Przystanek „Teatr Słowackiego” na ul. Basztowej. Linia 605 do pętli Złocień zaczyna tutaj trasę. Kursuje we wszystkie noce tygodnia w takcie raz na godzinę. Obsługuje ją Solaris Urbino 18 nr PR767 z roku 2013. 21.06.2023.

Spora ilość autobusów powoduje, że ustawiają się one równolegle. Do odjazdu o północy pozostało jeszcze 6 minut. 21.06.2023.

Przyznam, że z krakowskiej autobusowej komunikacji nocnej skorzystałem po raz pierwszy dopiero w tym roku. W dodatku całkowicie przypadkowo – opóźniony samolot z Wiednia. Rozwiązanie stosowane na przystankach „Teatr Słowackiego” zrobiło na mnie bardzo pozytywne wrażenie.

Trafiłem tam przed północą. Wtedy stopniowo nadjeżdżały poszczególne pojazdy. Gasiły silniki i czekały na godzinę odjazdu. Przesiadający się pasażerowie przechodzili pomiędzy poszczególnymi autobusami. Kiedy wybiła właściwa godzina rozpoczęło się odpalanie silników i „nocki” zaczęły odjeżdżać. Co ciekawe, mimo środka tygodnia (jechałem ze środy na czwartek), frekwencja w autobusach była bardzo duża. Do mojego przegubowca (Solaris Urbino 18 IV generacji) z ledwością mieścili się ostatni pasażerowie. Być może było to związane z trwającymi wówczas Igrzyskami Europejskimi.

Wagony Duewag GT8SU w Krakowie

 

W ostatnim czasie tabor tramwajowy MPK Kraków przechodzi dość intensywną wymianę. Jak już pisałem, do miasta dostarczane są nowe wagony Stadler Tango (tu link do tego wpisu). Warto jednak dodać, że pod koniec 2022 roku do stolicy Małopolski trafiło także 5 pojazdów używanych. To sprowadzone z Niemiec, z Dusseldorfu dwukierunkowe wagony Duewag GT8SU.

Nasuwa się zatem pytanie, po co kupować tabor z początku lat 70-tych ubiegłego wieku, skoro przybywa tak wiele nowych pojazdów? Odpowiedź jest bardzo prosta. W Krakowie brakuje taboru dwukierunkowego, który jest wykorzystywany np. przy różnych przebudowach, remontach infrastruktury itp. Stąd taki zakup.

Jak podał przewoźnik, dwa z pozyskanych wagonów GT8SU posłużą jako źródła części zamiennych, natomiast trzy egzemplarze zostaną zmodernizowane, przebudowane na model GT8N, który w dość licznej reprezentacji już od kilku lat kursuje po mieście (łącznie 24 egzemplarze).

Sprowadzone do Krakowa GT8SU można oglądać spacerując wzdłuż ogrodzenia zajezdni tramwajowej Nowa Huta. Na torach w narożniku obiektu (przy skrzyżowaniu ulic Ujastek i Łowińskiego) soją wagony o dawnych numerach 3205 (rocznik 1973) i 3213 (rocznik 1974). Elementem odróżniającym model GT8SU od GT8S są niższe drzwi i umieszczone pod nimi rozsuwane stopnie. To w związku z obsługą przystanków z wysokimi peronami na trasach zwanych Stadtbahn.

Obok nabytków ex Rheinbahn Düsseldorf od dłuższego czasu stoi inny wagon dwukierunkowy. To N8S-NF nr HK458. W Internecie krążą informacje, że nie powróci on już na krakowskie torowiska.

Wycofany z eksploatacji wagon N8S-NF nr HK458 obok sprowadzonych z Dusseldorfu tramwajów Duewag GT8SU. W tle Stadler Tango. Widok zza płotu zajezdni Nowa Huta. 21.04.2023.

Widoczne na zdjęciach wagony nr 3205 (w środku) i 3213 są w stanie oryginalnym, czyli wyglądają tak, jak w trakcie eksploatacji przez firmę Rheinbahn Düsseldorf. Niestety nie udało mi się ich dokładniej udokumentować - tylko takie możliwości daje spacer wzdłuż płotu. W dali widoczna hala, w której garażuje tabor historyczny. 21.04.2023.

Zbliżenie na charakterystyczny element wagonu GT8SU, czyli niższe drzwi i wysuwane stopnie. To ze względu na obsługę przystanków z wysokimi peronami, które występują na trasach zwanych Stadtbahn. Tworzą one trzon komunikacji miejskiej w Dusseldorfie oraz łączą to miasto z innymi miejscowościami. W Internecie można np. zobaczyć zdjęcie tego wagonu (nr 3213 + inny GT8SU) na linii U75 do miasta Neuss. 

Najprawdopodobniej tak będą wyglądać sprowadzone do Krakowa wagony GT8SU po przeprowadzonej modernizacji. Na zdjęciu dawny Duewag GT8S przebudowany w roku 2019 na model GT8N. To rocznik 1974. W Krakowie od roku 2010, początkowo z oryginalnym numerem taborowym z Dusseldorfu: 3049; od 2015 roku jako RF312, a od 2020 pod obecnym oznaczeniem RF316. Na zdjęciu postój na przystanku  „Rondo Czyżyńskie” jako linia nr 1 w stronę tymczasowej końcówki Wańkowicza. Do obsługi tej trasy wykorzystywany jest wyłącznie tabor dwukierunkowy - brak pętli na Wańkowicza. 10.07.2023.

Równolegle do miejsca, w którym ustawiono wagony z Dusseldorfu znajduje się przystanek tramwajowy „Elektromontaż”. Ze względu na budowę trasy S7 od 15.07.2023 ruch nie jest tu prowadzony. Wcześniej jeździły tędy do Wzgórz Krzesławickich linie nr 4 (z Bronowic Małych) i mająca czasowo zmienioną trasę nr 22 (z Borku Fałęckiego). Z wnętrza obsługujących je pojazdów był dobry widok na ustawione przy płocie GT8SU. Kto chciał, mógł tu wysiąść i podchodząc do ogrodzenia z bliska obejrzeć te ciekawe pojazdy. Tym bardziej, że zazwyczaj bujna w tej lokalizacji roślinność została wycięta. Na zdjęciu widoczny wagon PESA 2014N nr HG931 (rocznik 2015) na linii 4 do Bronowic Małych. 21.04.2023.

W tle wagonów Duewag GT8SU był widoczny tabor historyczny i techniczny. Na pierwszym planie Konstal N przerobiony na pług. Rocznik 1949. Pojazd z oznaczeniem taborowym HT011. 21.04.2023.

Niskopodłogowe, środkowe człony do przebudowywanych GT8SU dostarczy firma Autosan. Ma ona już doświadczenie w tym temacie, ponieważ wcześniej również realizowała takie zamówienia dla MPK Kraków.

Na stacji metra Oberlaa (Wiedeń U1)

 

Po krótkiej przerwie ponownie wracam do tematu Wiednia. Ostatnio pisałem o położonym przy zajezdni tramwajowej hotelu (tu link). Teraz zapraszam na spotkanie z tamtejszym metrem.

Sieć wiedeńskiego metra obecnie liczy pięć linii. Są to trasy nr U1, U2, U3, U4 i U6. Ta ostatnia dość specyficzna, bo mająca charakter linii tramwajowej (zasilanie pantografem z sieci umieszczonej nad torem). Co ciekawe, wycofane z linii U6 pojazdy zostały wykorzystane przez MPK Kraków do budowy nadal eksploatowanych wagonów EU8N. 

Obecnie trwają prace nad linią U5, która ma być najnowocześniejszą trasą w stolicy Austrii.

Temat wiedeńskiego metra jest bardzo obszerny. Na pewno będę do niego wiele razy wracał. Na początek wybrałem linię U1 (tak zwana czerwona linia). W obecnym kształcie funkcjonuje ona od 2017 roku, łącząc stacje Leopoldau i Oberlaa. Rozkładowy czas przejazdu całej trasy wynosi 34 minuty. Długość 19,2 km. 

Pierwotnie (od 1978 roku) linia U1 kończyła trasę na stacji Reumannplatz. Od roku 2017 została wydłużona o pięć nowych miejsc postoju (Oberlaa, Neulaa, Alaudagasse, Altes Landgut i Troststraße). Końcowy odcinek jest zbudowany na powierzchni. U1 przebiega przez ścisłe centrum miasta, jako jedyna linia metra zatrzymując się przy głównym dworcu kolejowym (Wien Hauptbahnhof), łącząc go bezpośrednio z centralnym placem Wiednia – pl. św. Szczepana, na którym mieści się słynna katedra (stacja Stephansplatz).

Nie wszystkie pociągi linii U1 pokonują całą trasę z Leopoldau do Oberlaa. Za wyjątkiem kursów po godzinie 5 rano i po północy, tylko co drugi pociąg jedzie do Oberlaa. Te w wersji skróconej bieg kończą dwie stacje wcześniej, w Alaudagasse. Mimo tego i tak pasażerowie jadący do lub z Oberlaa i Neulaa mają zapewnioną całkiem dobrą częstotliwość kursowania, która w dni robocze (z nauką szkolną) wynosi około 4 – 6 minut. W dni wolne jest to spadek do 10 minut. Na głównym odcinku trasy, czyli pomiędzy Leopoldau i Alaudagasse w dni robocze (z nauką szkolną) częstotliwość kursów to przedział 2 – 5 minut (okres wolny od zajęć szkolnych to interwał 2 – 6 minut). W soboty, niedziele i święta U1 kursuje tam co 5 – 6 minut.

Do obsługi linii U1 nadal jest wykorzystywany najstarszy tabor. W dni robocze występuje go nawet dość sporo. To wagony nazywane „Silberpfeile”, czyli „srebrne strzały”. Produkt firmy SGP, pierwotnie pod oznaczeniem U, a następnie (od 1987 roku) U₁\U₁₁ i po modernizacjach z lat 2000 – 2010 jako U₂ (przebudowa z wagonów serii U). 

Pierwsza generacja pojazdów wiedeńskiego metra, czyli SGP U nie jest już eksploatowana. W ruchu wciąż pozostają późniejsze „srebrne strzały”, czyli U₁₁ i U₂, z tym, że te ostatnie tylko na liniach U2 i U3.

W trakcie mojego krótkiego pobytu na stacji Oberlaa udokumentowałem dwa pociągi zestawione z wagonów SGP U₁₁. Pociągi są tworzone z trzech „podwójnych wagonów” (dwa wagony sprzęgnięte tyłem, z kabinami na krańcach), czyli są łącznie sześciowagonowe. Nie ma możliwości przechodzenia pomiędzy wagonami.

Skład, który mnie przywiózł po wypuszczeniu pasażerów odjechał jako przejazd techniczny. 

Stacja końcowo-początkowa linii U1 o nazwie Oberlaa. Ta „srebrna strzała” właśnie skończyła bieg. Jej początek tworzy zestaw wagonów SGP U₁₁ o numerach 2242 + 3242. Rok produkcji 1991. 21.06.2023.   

Powyższy pociąg na stacji Oberlaa - widok na część końcową. Jako ostatnie wagony nr 3235 + 2235 z 1990 roku. Widoczny także fragment SGP U₁₁ o numerze 2246 (+ 3246) z 1991 roku. Skład jest już pusty, ale kontrolnie przez wszystkie wagony przejdzie maszynista, aby mieć pewność, że nikt nie został. 21.06.2023.

Zbliżenie na wagon nr 2242. Warto zwrócić uwagę na to, że nie są otwarte wszystkie skrzydła drzwi. W wagonach serii U to pasażerowie otwierają drzwi, ruszając klamką. Klamka otwiera tylko jedną połówkę drzwi, zatem aby otworzyć całe wejście należy pociągnąć za dwie klamki. 21.06.2023.

Kolejne zbliżenia na wagony U₁₁. Nazwa modelu jest wypisana przy wejściu do kabiny sterowniczej, co widać na powyższych zdjęciach. Fotografie prezentują fragment wagonu nr 3242 (w zestawie z wagonem 2242) z roku 1991 oraz opisane już powyżej wagony nr 3246 + 2246 i 3235 + 2235. 

Widok na drzwi do części pasażerskiej wagonu U₁₁.

Tak łączone są w pary wagony U₁₁.  

Tak łączona jest para wagonów z inną parą - kabinami sterowniczymi do siebie. 

Wnętrze przykładowego wagonu SGP U₁₁ (najprawdopodobniej nr 3246) udokumentowane na stacjii końcowej Oberlaa. 

Link do filmu. Krótko po wykonaniu powyższych zdjęć skład złożony z wagonów nr 2235 + 3235, 2246 + 3246 i 2242 + 3242 odjechał jako przejazd techniczny w stronę stacji Neulaa.

Kiedy dokumentowałem powyższy skład, na drugim torze jedynego peronu stacji Oberlaa stał już podstawiony inny pociąg linii U1, czekający na możliwość odjazdu w stronę Leopoldau. To również SGP U₁₁. Pierwsza para wagonów to pojazdy nr 2252 + 3252 z 1991 roku. Pozostałych niestety nie ustaliłem. 

Fragment wnętrza wagonu nr 2252.

Link do filmu. Widok na wnętrze wagonu nr 2252 oraz fragmenty infrastruktury (tor odstawczy) w trakcie przejazdu z Oberlaa - wjazd na stację Neulaa. 21.06.2023. 

Oprócz pociągów SGP U₁₁ linię U1 obsługuje także nowszy tabor typu V. Do niedawna były to najnowsze pojazdy metra w Wiedniu. Od czerwca 2023 palmę pierwszeństwa przejęły wagony serii X, które stopniowo wprowadzane są na linię U3, ale ich docelową lokalizacją ma być nowa linia U5.

W następnym materiale dotyczącym wiedeńskiego metra zajmę się linią U4.

Nowe filmy – czerwiec 2023

 

Tradycyjnie zapraszam na przegląd nowości filmowych na kanale YouTube Bloga Transportowego (Lukaszwo – Transport Movies). Czerwiec 2023 był dość wyjątkowy, bo po raz pierwszy zamieściłem materiały w bardzo popularnej obecnie wersji nazywanej „shorts”. To obraz nagrywany telefonem komórkowym ustawionym pionowo.

Pierwszy opublikowany „short” powstał w Egipcie. Dokładnie w mieście Luksor, na parkingu dla autobusów przy starożytnym kompleksie świątynnym Karnak. Temperatura powietrza w cieniu wynosiła około 45 stopni, więc było to dość ekstremalne nagrywanie. 

Zobaczycie kilka ustawionych tam autobusów. Przeważa produkt egipski, czyli MCV 600. Jest też jeden autobus Marcopolo Paradiso 1200 (jako drugi od lewej strony). Nagranie powstało 3 czerwca 2023.

Link do filmu shorts - autobusy MCV 600 i Marcopolo Paradiso 1200 na parkingu w Luksorze, przy kompleksie świątynnym Karnak.

Drugi „shorts” również powstał w Egipcie. W miejscowości Hurghada, w rejonie skrzyżowania ulic Al Fondok i Sheraton. Jego bohaterem jest autobus egipskiej marki Hashim Bus. Najprawdopodobniej to model HB-208. 

Nagrywałem 4 czerwca 2023. Charakterystyczny dźwięk dzwonka, który słychać pod koniec filmu nie pochodzi od roweru, lecz od taksówki. Taka nowa moda – klaksony udające rowery.

Link do filmu shorts - autobus Hashim Bus HB-208 w Hurghadzie.

Trzeci z opublikowanych w czerwcu filmików nagrałem w Polsce. W Krakowie, na przystanku tramwajowym „DH Wanda”. Jego bohater to „wiedeńczyk”, czyli wagon SGP E1 nr 124 pozyskany przed laty od Wiener Linien. Rocznik 1968. Obsługuje on linię nr 16. 

Materiał powstał 7 czerwca 2023.

Link do filmu shorts - wagon SGP E1 nr 124.

Kolejny autobusowy materiał. Tym razem nagrany w Starogardzie Gdańskim. Ulicą Podgórną z Rynku jedzie pojazd tamtejszego MZK. To Mercedes-Benz Conecto LF nr 108, który obsługuję linię 19C.

Rocznik 2011. Nagrywałem dnia 9 czerwca 2023.

Link do filmu shorts - Mercedes-Benz Conecto LF z MZK Starogard Gdański.

Jeszcze jeden pojazd MZK Starogard Gdański. Tym razem Autosan Sancity 10LF nr 304 na linii 16.

Rocznik 2018. Nagrany również 9 czerwca 2023.

Link do filmu shorts - Autosan Sancity 10LF z MZK Starogard Gdański.

Tyle zatem czerwcowych nowości. Wszystkie typu „shorts”. Nie było żadnego „zwykłego” filmu.

Sytuacja awaryjna, czyli motoraczek w roli filmowego gwiazdora

 

W 2018 roku zachęcałem do obejrzenia filmu „Dziennik maszynisty” (tu link do tego materiału). 7 lipca 2023 miała miejsce polska premiera kinowa innego „kolejowego” filmu, którego nie może zabraknąć w Blogu Transportowym. Tym razem czeskiego. To „Sytuacja awaryjna” (tytuł oryginalny „Mimořádná událost”).

Komedia, którą wyreżyserował Jiří Havelka. Zabawne spojrzenie na czeskie społeczeństwo. Satyra dotycząca przywar naszych sąsiadów. Główne miejsce akcji to wagon motorowy serii 810, czyli potocznie motorak. 

Dlaczego taki pojazd? Reżyser zainspirował się prawdziwymi wydarzeniami z roku 2019. Wówczas przez 14 minut wagon motorowy toczył się bez kontroli wioząc 11 pasażerów. Nikomu nic się nie stało, a z rzeczywistych 14 minut powstał ponad godzinny film.

Jak podaje portal iDNES.cz, będący filmowym pierwowzorem pociąg w dniu 19 lutego 2019 o godzinie 8:44 wyruszył ze stacji Velké Meziříčí, kierując się w stronę miejscowości Křižanov. Po pewnym czasie wagon motorowy sam się zatrzymał. Problem dotyczył hamulca postojowego. Maszynista wyeliminował usterkę wyłączając hamulec, a następnie włączając go ponownie. Niestety po przejechaniu 80 metrów pojazd znowu zatrzymał się. Po konsultacjach telefonicznych maszynista (jednocześnie jedyny pracownik kolei w pojeździe, bo na lokalnych trasach brak obsługi konduktorskiej) przystąpił do naprawy. Najpierw w części pasażerskiej (tam było słychać uchodzące powietrze), a następnie na zewnątrz pojazdu. Kiedy był na torowisku, ze względu na pochył terenu, w pewnym momencie wagon niespodziewanie zaczął się staczać. Przy okazji włączyła się blokada drzwi związana z biegiem pojazdu. Maszynista nie mógł więc do niego wrócić. Wyruszył zatem pieszo za pociągiem, jednocześnie informując telefonicznie o zdarzeniu dyżurnego ruchu ze stacji Velké Meziříčí, gdzie wagon powoli wracał. Jak zaraportowano, była godzina 9:14.

Co ciekawe, pociągiem podróżowała córka dyspozytora ze stacji końcowej, z Křižanova. Po kontakcie telefonicznym zaciągnęła ona hamulec bezpieczeństwa. Nie zadziałał. Drugi również. Jak później ustalono, był to efekt manipulacji przy zaworach powietrza w trakcie przeprowadzanej przez maszynistę naprawy. Zadziałał jednak hamulec elektromagnetyczny, który spowolnił prędkość do około 20 km/h. Po pokonaniu 4 kilometrów pojazd sam zatrzymał się na stacji Velké Meziříčí, z której niedawno wyruszył (znów rola ukształtowania terenu). Zdarzenie to było dość intensywnie opisywane w czeskich mediach.

W rzeczywistym zdarzeniu nie brał udziału motorak, lecz przedstawiciel zupełnie innej serii pojazdów. To Stadler Regio-Shuttle RS1, a dokładnie egzemplarz o oznaczeniu 841 002-9 z 2012 roku (przewoźnik České dráhy). Najprawdopodobniej reżyser wybrał motoraka ze względu na to, że jest on symbolem czeskich lokalnych linii kolejowych, a to właśnie na jednej z nich toczy się akcja tej komedii. 

W rolę głównego bohatera filmu wcielił się odrestaurowany na pojazd historyczny wagon o oznaczeniu M152.0517. To rocznik 1982. Jako fabrycznie nowy został przypisany do lokomotywowni Nové Zámky na terenie obecnej Słowacji. Od 1994 roku, już jako 810 517-3 realizował zadania z miejscowości Štúrovo (przy granicy z Węgrami). Kolejna zmiana przydziału nastąpiła w 2003 roku. Wówczas motorak trafił do Popradu. W roku 2006 przeszedł ostatni remont jako własność narodowego słowackiego przewoźnika ZSSK. Po wycofaniu z eksploatacji, w roku 2013 pojazd został kupiony przez czeską firmę KŽC Doprava i przeprowadzono jego remont w ŽOS Zvolen. 

KŽC Doprava jest operatorem publicznego i niepublicznego transportu kolejowego. Jak podaje na swojej stronie: „Zatrudnia 66 pracowników, posiada 36 pojazdów kolejowych (lokomotyw i wagonów), prowadzi regularne przewozy pasażerskie na 11 liniach w Czechach i działa w 5 regionach, głównie w Czechach. W latach 2010 - 2012 KŽC Doprava uratowała łącznie 23 linie regionalne przed wyginięciem i jest liderem w segmencie kolejowej nostalgii i muzeów” (tłumaczenie: Google). 

Filmowy motoráček regularnie obsługuje połączenia w rejonie Pragi (linie S24 i S34).

Cytat fotograficzny (screen) ze strony Filmweb.pl - fragment poświęcony filmowi „Sytuacja awaryjna”. Na pierwszym planie główny bohater, czyli motorak M152.0517 w trakcie odjazdu ze stacji początkowej, na którą niespodziewanie powróci za jakiś czas. Poniżej miniatury innych zdjęć z filmu.

Fragmenty zwiastuna filmu „Sytuacja awaryjna”. Źródło: YouTube, kanał AuroraFilmsPl - dystrybutor filmu. Tu link do zwiastuna.

Informacja o głównym bohaterze komedii „Sytuacja awaryjna” na stronie internetowej obecnego właściciela - KŽC Doprava. Źródło: www.kzc.cz.

Do czeskich kin „Sytuacja awaryjna” trafiła już w 2022 roku, zyskując sporą popularność. W Polsce odtwarzana jest głównie w małych kinach studyjnych. 

„Sytuacja awaryjna” to oczywiście nie tylko motywy kolejowe (+ rewelacyjny bohater drugiego planu, kultowy strażacki Liaz), ale przede wszystkim dobra komedia. Salwy śmiechu wybuchały co chwilę, a sala kinowa w trakcie mojego seansu była pełna w prawie 100%. Gorąco polecam ten film.

Historyczny tabor techniczny MPK Kraków

 

W niedzielę, 25 czerwca 2023 krakowskie MPK na pętli autobusowej Osiedle Kurdwanów przygotowało wyjątkową wystawę. W godzinach od 11 do 15 można było oglądać tabor techniczny przewoźnika. Nie były to jednak pojazdy współczesne, lecz historyczne. W tym jeden pokazany premierowo.

Tabor techniczny ustawiono w kolumnie, którą rozpoczynał pojazd premierowy. Pięknie odrestaurowany holownik na bazie „ogórka”, czyli Jelcz PR-06. Zbudowany w 1978 roku, oznaczony numerem taborowym 708. 

Pojazd ten nie jest ściśle związany z Krakowem. Stolica Małopolski posiadała taki tabor, ale ten konkretny egzemplarz pochodzi z Puław.  W roku 2016 krakowskie MPK odkupiło go od PKS Puławy. W latach 2022 – 2023 przeprowadzono restaurację, której wspaniały efekt można było podziwiać na pętli Osiedle Kurdwanów.

Źródła internetowe podają, że holownik ten do PKS Puławy trafił ze zlikwidowanego PKS Opole Lubelskie.

Premierowy krakowski zabytek. Świeżo odrestaurowany Jelcz PR-06. Holownik nr 708 pozyskany z Puław. 25.06.2023.

Wnętrze kabiny Jelcza PR-06. 25.06.2023.

Oryginalny holownik Jelcz PR-06 eksploatowany przez MPK Kraków jest zachowany. Pojazd o numerze taborowym 707 powstał po przebudowie z autobusu Jelcz 272 MEX. Po zakończeniu eksploatacji trafił do Składnicy Taboru Zabytkowego, która stała się następnie Muzeum Inżynierii Miejskiej. Można było go oglądać w trakcie wystawy czasowej  „Moto-historie” w Hangarze Czyżyny w 2018 roku. 16.09.2018.

Za holownikiem ustawiono innego technicznego „ogórka”. To pojazd już od jakiegoś czasu znany mieszkańcom Krakowa (premierowo i ogólnodostępnie pokazany w trakcie parady 26 września 2021 - tu link do wpisu na jej temat). Był on także historycznym eksponatem targów TransExpo 2022 w Kielcach.

Oznaczone numerem taborowym 130 pogotowie autobusowe, powstałe na bazie miejskiego „ogórka”, czyli Jelcza 272 MEX. 

Pogotowie techniczne na bazie autobusu Jelcz 272 MEX. Jego interwencje dotyczyły głównie wymiany kół. 25.06.2023.

Trzeci z pojazdów technicznych to dawny autobus Ikarus. Ale jaki? 

W Internecie w zasadzie krążą dwie wersje informacji. Pierwsza opcja zakłada, że to pozbawiony przyczepy dawny przegubowiec. Zatem tak zwany model 280/A. Takie oznaczenie zastosowałem we wpisie opisującym paradę autobusów z 2018 roku (tu link). 

Druga opcja podaje, że to pojazd techniczny powstały z Ikarusa 260.04. Rok produkcji 1984, przebudowa na „pogota” w roku 1986. I to ta wersja jest poprawna, dodatkowo potwierdzona na stronie internetowej MPK Kraków oraz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

Techniczny Ikarus 260 posiada obecnie numer taborowy 856. Przed rokiem 2018 (wówczas zaprezentowano go po restauracji) był on oznaczony jako 049.

Pogotowie autobusowe na bazie Ikarusa 260. Ten pojazd również wkraczał do akcji głównie, gdy trzeba było wymienić koło. 

Fragmenty wnętrza technicznego Ikarusa 260. 

Jako czwarty techniczny zabytek został zaprezentowany Star 266, pełniący funkcję żurawia tramwajowego. Rocznik 1986. Jego zadaniem było wkolejanie tramwajów. Pojazd ten był użytkowany przez zajezdnię Podgórze. Identyczny Star trafił do Nowej Huty, ale obecnie tylko żuraw z Podgórza odpowiada historycznym realiom. Egzemplarz z zajezdni przy ul. Ujastek przeszedł zaawansowaną modernizację.

Star 266 w roli żurawia tramwajowego. Pierwsza 100% ciężarówka w muzealnej kolekcji pojazdów MPK Kraków. Jeżeli czegoś nie przeoczyłem, to w roli zabytku samochód ten wystąpił publicznie po raz pierwszy. 25.06.2023.

Kolumna zabytkowych pojazdów technicznych ustawionych na pętli autobusowej Osiedle Kurdwanów. 25.06.2023.

Na pętlę Osiedle Kurdwanów tego dnia docierały także historyczne autobusy. W ramach Krakowskiej Linii Muzealnej obsługiwały one trasę nr 579 z końcówki Dworzec Główny Zachód. Były to przegubowce, które kursowały w takcie co 30 minut. Ikarus 280, MAN SG242, Jelcz M181MB i Jelcz 021. Co ciekawe, autobusy linii 579 przejeżdżały (bez przystanku) przez teren zajezdni Wola Duchacka, dając pasażerom możliwość zobaczenia, jak taka baza taboru wygląda od wewnątrz.

Oprócz zabytkowych pojazdów technicznych, na pętli Osiedle Kurdwanów można było także oglądać historyczne autobusy, które obsługiwały linię specjalną 579. Tu Ikarus 280 o numerze 34260. Rocznik 1988. 

Na pętli Osiedle Kurdwanów pojawiał się także najnowszy tabor. Tu jako obsługa linii 179 autobus Solaris Urbino 18 electric nr DN033. Rocznik 2021. 

Historyczny tabor techniczny krakowskiego MPK nie jest zbyt często publicznie prezentowany, bo w zasadzie nie ma ku temu okazji. Pogotowie techniczne nie przewiezie pasażerów, nawet na linii muzealnej. Dlatego bardzo dobrym pomysłem są tego typu wystawy. Mam nadzieję, że za jakiś czas zabytkowe „pogoty” znowu wyjadą na ulice Krakowa.