Nowe filmy – czerwiec 2026

 

Jak co miesiąc zapraszam na przegląd filmowych nowości z kanału YouTube Bloga Transportowego (Lukaszwo – Transport Movies). W czerwcu 2026 zamieściłem tam sześć nagrań.

Były to materiały dotyczące trolejbusów, tramwajów i kolei. Jeden duży film jakości 4K, a pozostałe to krótkie nagrania typu „shorts”.

Dużym filmem 4K zapraszam do Sofii, na tamtejszy główny dworzec kolejowy. Udokumentowałem tam tabor bułgarskich kolei BDŻ (БДЖ) oraz tureckich TCDD.

Na początku zobaczycie wjazd dwóch spalinowych zespołów trakcyjnych Siemens Desiro. Potem pojawia się „gwóźdź programu”, czyli pociąg do Stambułu.

Fragment filmu. Ze stacji Sofia odjeżdża „Istanbul-Sofia Express” prowadzony bułgarską lokomotywą Škoda 68E nr 44 062-5. 

To „Istanbul-Sofia Express” prowadzony bułgarską lokomotywą Škoda 68E nr 44 062-5, do której dołączono wagony tureckich kolei TCDD oraz bułgarskich BDŻ. Te ostatnie to pojazdy pozyskane z Niemiec, ex koleje DB. Niestety w Bułgarii jest spory problem z dewastacją taboru kolejowego i zarówno Siemensy Desiro, jak i wagony ex DB są mocno „pobazgrolone”.

Nagrywałem 17 kwietnia 2026.

Pierwszy film typu „shorts” opublikowany w czerwcu 2026 to także tematyka kolejowa. Tym razem Polska.

Stacja Kędzierzyn-Koźle. Przejazd lokomotywy 201Eo-014 z firmy Cargounit. 17 maja 2026.

Wracamy do Bułgarii. Sofia. Bulwar „Patriarchy Eutymiusza”. Przejazd trolejbusów Škoda 27Tr Solaris III nr 1666 na linii 5 i Škoda 27Tr Solaris IV nr 2807 na linii 7. 18 kwietnia 2026.

Ponownie tematyka kolejowa. Tym razem Włochy. Odjazd pociągu Intercity ze stacji Genova Piazza Principe. Na początku składu lokomotywa E414.132 w charakterystycznym nowym biało-niebieskim malowaniu. Na końcu pociągu lokomotywa E414.157 w starych barwach pociągów kategorii InterCity. Przewoźnik: Trenitalia. 28 lutego 2026.

Zmieniamy kraj, środek transportu i temperaturę.

Litwa, Wilno. Trolejbus Solaris Trollino 12 nr 2752 przejeżdża obok głównego dworca kolejowego. Obsługa linii 16. Mroźny zimowy wieczór. 16 stycznia 2026.

Ostatni z czerwcowych filmów to tematyka tramwajowa.

Kraków. Przejazdy taboru zabytkowego w ramach Krakowskiej Linii Muzealnej. Trasę 0 obsługuje wypożyczony z Poznania tramwaj Beijnes 3G nr 610. Wagon skręca z ulicy Dajwór w św. Wawrzyńca. 21 czerwca 2026.

Wypożyczony z Poznania tramwaj Beijnes 3G pojawi się jeszcze w Blogu Transportowym.

Dodatkowe informacje na temat włoskich lokomotyw serii E414 znajdziecie w tym wpisie.

Na stację Genova Piazza Principe zaproszę także w oddzielnym materiale.

Jelcz 003 z Wieliczki

 

Przyznam, że bardzo lubię odwiedzać targi staroci. Czy to w Polsce, czy w innych krajach. Z transportowego punktu widzenia można trafić tam na różne perełki. Tu chodzi mi przede wszystkim o pocztówki prezentujące różne pojazdy. Czasami można też natknąć się np. na jakiś ciekawy model (np. Leyland National 11,3, o którym pisałem tutaj), czy stare zdjęcie. To właśnie taka fotografia jest bohaterką tego materiału.

Kupiłem ją za 5 zł przy krakowskiej hali targowej. Była ukryta pośród wielu innych zdjęć. Pozostałości po różnych rodzinnych albumach, spiętych razem, niekoniecznie będących w dobrym stanie.

Powód zakupu to dobrze widoczny samochód pożarniczy. Najprawdopodobniej jest to Jelcz 003 na bazie Stara 25, a dokładniej Stara A26P. Pojazd o rejestracji KK-06-14. Taki format tablic rejestracyjnych obowiązywał w Polsce w latach 1956 – 1976. Pierwsza litera „K” oznacza województwo krakowskie.

Na drzwiach kabiny widoczny duży napis: Wojewódzki Ośrodek Szkolenia Pożarniczego w Wieliczce. W obecnych strukturach Państwowej Straży Pożarnej taka jednostka już nie funkcjonuje. 

Za kierownicą pięknego Jelcza 003 siedzi pan Jurek. Wiadomo, że kierowca tak ma na imię, bo na odwrocie zdjęcia umieszczono dedykację: „Na pamiątkę ofiarowuję swoją podobiznę. Jurek”.

Jelcz 003 na zdjęciu z targu staroci. Ta sama fotografia w kilku wersjach cyfryzacji. Różne urządzenia i programy. 

Dedykacja umieszczona na odwrocie zdjęcia.

Jakie były losy tego pojazdu? Niestety Internet na ten temat milczy. Pośród „krążących po sieci” fotografii nie znajdziemy Jelcza (Stara) o rejestracji KK-06-14. Bardzo prawdopodobne jest jednak, że po zakończeniu służby w ośrodku szkolenia, trafił do którejś z okolicznych ochotniczych straży. Być może został nawet zachowany jako zabytek, bo wszakże takich „pozostawionych dla potomności” Jelczy 003 jeszcze trochę jest. Może publikacja tej fotografii pozwoli ustalić jego dalsze losy.

Natomiast historia ośrodka szkolenia w Wieliczce i tamtejszej straży jest opisana na stronie PSP pod tym linkiem.

W Blogu Transportowym co jakiś czas zamieszczam zdjęcia wygenerowane przez sztuczną inteligencję. Również w przypadku tej archiwalnej fotografii postanowiłem wykorzystać to narzędzie.

Najpierw poprosiłem o obrobienie, oczyszczenie zdjęcia.

Jelcz 003 z Wieliczki. Wersja zdjęcia obrobiona przez AI.

Drugim poleceniem było oddalenie pojazdu i dodanie elementów otoczenia. Powstała ciekawa scenka prezentująca przygotowania do ćwiczeń pożarniczych na terenie jakiegoś miasteczka. Z założenia ma to pewnie być Wieliczka.

Domniemana sceneria wokół Jelcza 003 ze starej fotografii.

Chciałem także zobaczyć, jak Jelcz 003 mógł wyglądać w kolorze. Dla AI nie było to problemem. Niby wszystko jest dobrze, ale niestety tył pojazdu został nieznacznie zmieniony. Jakoś tak uwspółcześniony. 

Wersja kolorowa Jelcza 003.

Ten zmieniony tył bardzo mnie drażnił. Pisałem różne prompty, ale AI nie dało rady go zmienić. Sięgnąłem zatem po najprostszą opcję. Przyciąłem zdjęcie.

Wersja przycięta kolorowego zdjęcia Jelcza 003.

Wpis dotyczący innego Jelcza 003 (z Alwerni) do zobaczenia pod tym linkiem.

Autobus Bałtyk według AI

 

Kilka miesięcy temu pisałem o autobusie marki Bałtyk, który znalazł się w kolekcji Muzeum „Wena” z Oławy. Tu link do tego materiału. Nie jest to kompletny pojazd, tylko jego wrak.

Dzięki sztucznej inteligencji udało mi się wygenerować zdjęcia takiego autobusu w wersji np. po planowanej odbudowie. Dla przypomnienia, poniżej jedno z nich.

Tak autobus Bałtyk pozyskany przez Muzeum „Wena” z Oławy może wyglądać po odbudowie. Wizualizacja powstała na podstawie zdjęć wraku i materiałów dostępnych w Internecie. Plac przed wejściem do muzeum. 

Inna wizualizacja. Pasująca do czasów eksploatacji tych autobusów oraz do nam współczesnych, choć w tym drugim przypadku mogłyby być większe problemy ze znalezieniem takiej lokalizacji. Bałtyk w trakcie przejazdu drogą gruntową pomiędzy miejscowościami. 

Wzór namalowany na pojeździe nie jest przypadkowy. Tak był pomalowany pojazd z prawdziwego, dostępnego w Internecie zdjęcia. Niestety było czarno-białe, więc kolor zielony jest interpretacją AI Gemini, choć być może zgodną z rzeczywistością.  

Autobus Bałtyk przemieszcza się drogą gruntową wśród pól. Wizualizacja.

Zanim sztuczna inteligencja stworzyła powyższe obrazy, powstawały zdjęcia różnych dziwnych, aczkolwiek ciekawych pojazdów. Zawsze miał to być Bałtyk, a wychodziły inne autobusy. Były one na tyle interesujące i oryginalne, że postanowiłem je Wam zaprezentować.

Początkowo dla Gemini autobus Bałtyk był Jelczem 043. Przyznam, że całkiem ładnym.

Bałtyk, a w zasadzie udający go Jelcz 043 na placu przed wejściem do Muzeum „Wena” w Oławie. Wizualizacja.

Na bazie tego Jelcza 043 powstały dwa inne „twory”. Utrzymane w tym samym kolorze.

Kolejne ciekawe autobusy, które według AI są Bałtykami. 

Drugi z tych pojazdów spodobał mi się bardziej i postanowiłem pokazać go w scenerii prostej do wygenerowania, a idealnie pasującej do okresu eksploatacji Bałtyków. Gruntowa droga pośród pól.

Fikcyjny Bałtyk przemieszcza się wśród pól.

Uwzględniając zdjęcia wraku oraz materiały dostępne w Internecie, Gemini stworzyło pojazd bardzo zbliżony do autobusu Bałtyk, jednak ze ścianą przednią bazującą na Jelczu „ogórku”. To też wyszło bardzo ciekawie.

Kolejna wizualizacja autobusu Bałtyk pozuje przed wejściem do Muzeum „Wena” w Oławie.

Tak ten nierzeczywisty Bałtyk wygląda w scenerii małego polskiego miasteczka w latach 60-tych. Jest też Warszawa. Niestety zabrakło prompta o likwidacji żółtych tablic rejestracyjnych.

Bałtyk stworzony przez AI z Jelcza 043 pozuje w miasteczku z lat 60-tych. Obok Warszawa. Przyznam, że bardzo podoba mi się taka kompozycja.

Poniżej jeszcze kilka innych „wariacji AI” na temat autobusu Bałtyk. 

To moja ulubiona niepoprawna wizualizacja autobusu Bałtyk. Wyszedł piękny autobus gdzieś na polskiej wsi. Jak prawdziwe stare zdjęcie.

Taki trochę „ikarusowaty”. Kolor obłędny.

 

Inny nierzeczywisty Bałtyk w kilku lokalizacjach. Początkowa obowiązkowa, czyli przed wejściem do Muzeum „Wena”.

Rzeczywisty autobus Bałtyk w drugiej wersji, czyli opartej o czechosłowackie podwozie Škoda 706 RT można zobaczyć w ruchu w końcowej części filmu dokumentalnego pt. „Taśmy marca” z 2018 roku. Jego temat to protesty studentów w Warszawie. Film jest nieodpłatnie dostępny w serwisie VOD TVP.

Fiaty 500 z Genui

 

Ponownie zapraszam do włoskiego miasta Genua. Ostatnio pisałem o tamtejszej kolei zębatej Principe - Granarolo (tu link do tego materiału). Teraz zajmę się kultowymi osobówkami. 

Dla mnie takimi pojazdami są Fiaty 500. Model ten wprawdzie nadal znajduje się w ofercie producenta, ale to zupełnie inne, nowe pojazdy. Tych jest dość sporo w różnych miejscach. Nie jest natomiast łatwo natrafić na pierwsze Fiaty 500, które były produkowane w latach 1957 – 1975. Miałem jednak szczęście i udało mi się udokumentować dwie tamtejsze „pięćsetki”. Obie na starych, czarnych włoskich tablicach rejestracyjnych.

Genua oferuje różne atrakcje turystyczne. Jedną z nich jest np. położona w oddaleniu od ścisłego centrum Plaża Boccadasse. Urokliwe miejsce pośród charakterystycznej, gęstej zabudowy. Informacje na temat tej lokalizacji krążą po Internecie, więc pojawia się tam coraz więcej turystów. Głównie skupiają się oni jednak tylko na samej plaży i jej bezpośredniej okolicy. Tymczasem wokoło jest pełno klimatycznych wąskich uliczek, które warto zobaczyć. Możemy nimi dojść także do innych plaż, np. Vernazzola. To właśnie krążąc w tamtej okolicy natrafiliśmy na pierwszego z Fiatów 500. 

Bardzo ładny, zadbany i czynny egzemplarz stał zaparkowany na ulicy Via al Capo di Santa Chiara. Tak się prezentował.

Pojazd idealny na wąskie uliczki i do zatłoczonych centrów miast. Kultowy Fiat 500. Pięknie zachowany egzemplarz wypoczywa w rejonie Plaży Boccadasse. 1.03.2026.

Plaża Boccadasse i otaczająca ją kolorowa zabudowa. W pewnym oddaleniu, za tymi budynkami natknęliśmy się na Fiata 500. 

Drugi Fiat 500 stał w centrum miasta. Bez wątpienia nie był on pojazdem użytkowym, lecz elementem dekoracyjnym. Bardzo zadbanym. 

Pojazd pomalowano „w Genuę”, czyli namalowano na nim charakterystyczne dla tego miasta wysokie kamienice na zboczach górskich. Dodatkowo umieszczono na nim doniczki z kwiatami. Z tyłu zamontowano flagę Genui (biała z czerwonym krzyżem św. Jerzego, taka sama, jak flaga Anglii, która przyjęła te barwy w 1190 roku, aby móc korzystać z ochrony floty genueńskiej).

Ten kolorowy pojazd zaparkował na ulicy Via S. Lorenzo, tuż przy Piazza Giacomo Matteotti, gdzie odbywają się targi staroci. Zdecydowanie warto tam zajrzeć. 

„Pomalowany w Genuę” Fiat 500 gości w tamtym miejscu już od dłuższego czasu, czego dowodzą jego liczne zdjęcia umieszczone w Internecie.

Kolorowy Fiat 500 pozuje do zdjęć w centrum miasta, tuż przy Piazza Giacomo Matteotti. 1.03.2026.

Teraz jeszcze pewna ciekawostka o małych Fiatach. Model 500 powrócił i nadal w różnych wersjach znajduje się w ofercie producenta (także jako pojazd elektryczny). W związku z tym reklamy pojawiają się regularnie w różnych mediach. Przyznam, że w trakcie pobytu w Genui, już w hotelu, w pewnym momencie byłem bardzo zdziwiony, bo usłyszałem reklamę Fiata Cinquecento. Pojazdu produkowanego w Polsce, w latach 1991 – 1998. Szybko podszedłem do telewizora i zobaczyłem film promujący Fiata 500, bo przecież „pięćset” to po włosku „cinquecento”. Takie słowne pułapki. Inne modele, a nazwa taka sama, choć różniąca się sposobem zapisu – liczba i słowo.

Fiaty 500 pojawiały się już w Blogu Transportowym kilka razy, np. w artykule na temat greckich osobówek. Tu link.

Genua, kolej zębata do Granarolo

 

W ubiegłym roku pisałem na temat bardzo nietypowej linii tramwajowej łączącej Triest z miejscowością Opicina (tu link). Jej wyjątkowość polega na połączeniu tradycyjnego tramwaju z systemem kolei linowo-terenowej. 

We Włoszech funkcjonują także inne, powiedzmy niestandardowe formy komunikacji miejskiej. Idealnym przykładem jest tu Genua. 

To miasto w północno-zachodniej części Włoch, nad Morzem Liguryjskim (część Morza Śródziemnego). Stolica regionu Liguria, zamieszkana przez ponad 560 tysięcy osób. 

Genua (po włosku Genova) charakteryzuje się wysoką zabudową powstałą na stromych zboczach. Ogólnie rzecz ujmując miasto dość stromo wznosi się od morza. Nawet położone blisko siebie równoległe ulice mają spore różnice wysokości. Aby ułatwić przemieszczanie się, tworzono różne rozwiązania transportowe. Przede wszystkim budowano windy. Obecnie w system genueńskiej komunikacji miejskiej jest włączonych aż 14 takich dźwigów osobowych. Funkcjonują także dwie koleje linowo-terenowe (Funicolare Zecca – Righi i Funicolare Sant'Anna). Jest również bohaterka tego materiału, czyli kolej zębata Principe – Granarolo (La ferrovia a cremagliera Principe – Granarolo). 

Windy, funikulary, kolej zębata, autobusy, trolejbusy, metro oraz kolej wąskotorowa (z pewnymi ograniczeniami) są objęte wspólną taryfą biletową AMT Genova. Na ten temat napiszę później. Teraz historia.

Kolej zębata Principe – Granarolo jest jedną z najstarszych we Włoszech. Powstała celem rozwoju stromego wzgórza Granarolo (jako między innymi zachęta do inwestycji budowlanych – mieszkaniowych). Miała zostać otwarta już w 1899 roku, ale niestety w trakcie jazd próbnych doszło do śmiertelnego wypadku, w którym zginęło kilka osób. Regularne kursy z pasażerami rozpoczęto dopiero od 1901 roku. Wówczas trasa miała tylko jedną stację pośrednią. Przez lata zmieniali się właściciele kolejki, dobudowywano nowe stacje, czasami wstrzymywano ruch (bankructwa, przebudowy). Na szczęście kolej cały czas istnieje i stopniowo staje się coraz większą atrakcją turystyczną miasta, jednocześnie pełniąc funkcję codziennego środka transportu mieszkańców Genui. 

To kolej wąskotorowa z rozstawem szyn wynoszącym 1200 mm. Jej długość wynosi 1130 metrów, a różnica wysokości pomiędzy stacjami końcowymi Principe i Granarolo to 194 metry, przy maksymalnym nachyleniu toru 21,40%. Kolej posiada jedną mijankę, a cała trasa liczy dziewięć stacji. Krańcowe Principe (przy dworcu kolejowym Genova Piazza Principe) i Granarolo (na wzgórzu, wyposażona w małą, jednostanowiskową zajezdnię) oraz pośrednie San Rocco, Centurione, Bari, Cambiaso, Chiassaiuola, Salita Granarolo i Bianco. Wszystkie przystanki pośrednie są „na żądanie” (z wyłączeniem Centurione).

Wagon nr 2 wspina się w stronę stacji Granarolo. Zdjęcie z 1969 roku. Wówczas tabor był zielony, a drzwi ręcznie otwierane. Na dachu dwa charakterystyczne odbieraki pałąkowe. Źródło: domena publiczna, Commons.wikimedia.org. 

Obecnie kolejkę zębatą obsługuje tylko jeden wagon, a częstotliwość kursów jest zróżnicowana, mieszcząca się w przedziale od 30 do 60 minut. Czas przejazdu to około 15 minut. Pierwszy kurs w dni robocze i soboty rozpoczyna się o 6:00 (z Granarolo), a ostatni o północy z Principe. W niedziele i święta kolejka kursuje krócej, od godziny 8:00 (z Granarolo) do 21:00 (ostatni odjazd z Principe), z częstotliwością co 40 minut.  

Kolejkę obsługuje cały czas ten sam tabor. Wagony bardzo zbliżone do tramwajowych, wyprodukowane przez firmę Diatto z Turynu. Przedsiębiorstwo to przestało istnieć w roku 1955. Oprócz produkcji pojazdów kolejowych i tramwajów, Diatto słynęło także z luksusowych samochodów osobowych i samochodów sportowych (jest nawet określane mianem prekursora w tej dziedzinie).

Nigdzie nie natrafiłem na rok produkcji wagonów Diatto. Biorąc pod uwagę, że kolejka miała ruszyć już w roku 1899 oraz uwzględniając ówczesny wypadek, najprawdopodobniej oba pojazdy są rocznikiem 1898 lub 1899. 

Pod koniec lat 20-tych ubiegłego wieku doszło do kolejnego poważnego wypadku, czego efektem była przebudowa obu wagonów Diatto. Zadania tego w roku 1929 podjęła się kultowa włoska firma Piaggio  (słynny producent skuterów i motocykli, a początkowo działający w sektorze taboru kolejowego). Pozostałością po tej modernizacji jest różna wielkość wagonów. Pojazd nr 1 jest odrobinę szerszy, a nr 2 wyższy.

Od tamtego czasu co jakiś czas wagony przechodziły różne, mniejsze lub większe przebudowy (np. od 1993 roku rozsuwane drzwi są otwierane automatycznie, wcześniej ręcznie), główna stylistyka nadwozia pozostawała jednak bez zmian, nie uwzględniając kolorów. Zielone wagony od roku 1975 były zgodnie z wytycznymi „ministerialnymi” pomarańczowe, jak cała ówczesna komunikacja miejska. Obecny kolor to czerwony, wspólny także dla genueńskich funikularów.  

Obecnie w ruchu jest tylko wagon nr 2. W latach 2014 – 2019 przeszedł on generalny remont połączony z kolejną modernizacją. Mamy więc zabytkowy pojazd naszpikowany elektroniką. Do stałej eksploatacji powrócił on w 2022 roku, zastępując wagon nr 1, który jest teraz zamknięty w mini zajezdni na stacji Granarolo. 

Stacja Granarolo. Wagon nr 2 w trakcie kilkuminutowej przerwy pomiędzy kursami. Na środku torowiska widoczna zębatka. Za pojazdem, za zamkniętą bramą stoi obecnie nieeksploatowany wagon nr 1. Kiedy kolejka kończy kursowanie, również to miejsce jest zamykane - po bokach widać skrzydła bramy. 28.02.2026.

Stacja Granarolo. Widoczny fragment wagonu nr 2. Za zamkniętą bramą stoi wagon nr 1. Niestety lepiej nie udało mi się go udokumentować. 28.02.2026. 

Wnętrze wagonu nr 2. 28.02.2026.

Stanowisko pracy maszynisty (nie motorniczego - to kolej; na jednej ze stron internetowych znalazłem informację, że do prowadzenia tego pojazdu potrzebne są specjalne, „kolejowe” uprawnienia). Połączenie ponad stuletnich elementów z nowoczesnością wprowadzaną w trakcie różnych modernizacji. Postój na stacji Granarolo. 

Widok na kabinę maszynisty wagonu nr 2. Pojazd jest dwukierunkowy, więc jego drugi koniec wygląda identycznie.

Widok na zębaty tor i nocną panoramę Genui (w dali jest niewidoczne morze) ze stacji Granarolo. Trasę kolejki przecina ulica Via Bartolomeo Bianco. W trakcie naszego zjazdu do centrum miasta, tuż przed wagonem szybko przejechał samochód osobowy. Maszynista zawołał coś po włosku i bił brawo kierowcy, na cześć jego głupoty. Przy takim spadku terenu nawet lekkie uderzenie w wagon mogłoby skończyć się tragicznie. 28.02.2026.

Widoki z jadącego wagonu. Górny odcinek trasy. 28.02.2026.

 

Widok z kabiny maszynisty na zębaty tor. Powolna wspinaczka do Granarolo. 28.02.2026.

La ferrovia a cremagliera Principe – Granarolo. Widok na przebieg górnego odcinka trasy. Bardzo stromo. Charakterystyczny żółty budynek z czerwonym frontem to stacja Granarolo z małą zajezdnią. 28.02.2026.

Principe - dolna stacja zębatki. Na odjazd oczekuje wagon nr 2. Pod stacją, w tunelu przebiega normalnotorowa linia kolejowa, a tuż obok jest dworzec Genova Piazza Principe. 28.02.2026.

Dworzec kolejowy Genova Piazza Principe. Nad tunelem widoczna dolna stacja kolejki zębatej (Principe), wraz z oczekującym na odjazd do Granarolo czerwonym wagonem Diatto/Piaggio nr 2. Genua charakteryzuje się monumentalną, gęstą zabudową na dość stromym, nadmorskim terenie. 28.02.2026.

Nad drzwiami wagonu Diatto/Piaggio umieszczono schemat trasy zębatki. Zdjęcia wykonano na stacji Principe, która znajduje się tuż przy dworcu kolejowym Genova Piazza Principe, widocznym na drugim zdjęciu. 28.02.2026.

Ze względu na rosnącą popularność kolejki do Granarolo, rozważano jej wydłużenie. Na dolnym odcinku do stacji metra, a na górnym do fortów genueńskich. Opcje te nie są procedowane – oficjalnie główny powód to zbyt niska prędkość i przepustowość kolejki.

Jeżeli będziecie w Genui, przejażdżka tą wąskotorową zębatką jest obowiązkowa. Wrażenia rewelacyjne. Mały wagonik powoli wspina się po stromym zboczu. Mocno odczuwa się różnicę wysokości. Wprawdzie okoliczna zabudowa jest dość gęsta, ale i tak widoki są obłędne. Szczególnie ze stacji Granarolo, z której widać morze. My na przejażdżkę wybraliśmy się późniejszą porą i na zjeździe była już noc – niestety część pięknych krajobrazów nam zniknęła. 

Genueńską zębatkę obsługuje miejski przewoźnik AMT (Azienda Mobilita`e Trasporti). Obowiązują na nią zatem podstawowe bilety miejskie. Za 2 euro ważny 110 minut (Metropolitan Area). Za 2,20 euro ważny 110 minut i zintegrowany z koleją (Integrated Metropolitan Area). Za 5 euro ważny 5 godzin (5 Hours Metropolitan Area). Za 10 euro bilet 24-godzinny na całą sieć, z wyłączeniem pociągów Trenitalia (MET Daily 24 Hours).

Rodzaje biletów dostępnych w Genui. Screen z aplikacji AMT Genova.

Do Genui ponownie zaproszę już wkrótce.