Na stacji Tatrzańska Łomnica

 

Położona na Słowacji, blisko polskiej granicy, Tatrzańska Łomnica jest częścią struktury administracyjnej miasta Wysokie Tatry. Jej lokalizacja u podnóża gór przyciąga licznych turystów. Mogą oni tam dotrzeć np. koleją.  

Stacja kolejowa Tatrzańska Łomnica (Železničná stanica Tatranská Lomnica) jest dość nietypowa i warta uwagi. Bez wątpienia wzrok od razu przyciągają pobliskie tatrzańskie szczyty, w tym słynna Łomnica (Łomnicki Szczyt, 2634 m n.p.m.), na którą można wjechać kolejami linowymi.

Jest to stacja krańcowa, do której docierają dwie linie kolejowe, każda o innym rozstawie szyn.

Od strony gór znajduje się zelektryfikowana, wąskotorowa linia Tatrzańskiej Kolei Elektrycznej (Tatranské elektrické železnice, w skrócie TEŽ), o rozstawie szyn 1000 mm. Jej pojazdy kursują codziennie w takcie raz na godzinę w relacji do stacji Stary Smokowiec (Starý Smokovec), gdzie można przesiąść się do pociągu jadącego do Popradu (stacja Poprad-Tatry) lub do stacji Štrbské Pleso. 

Równolegle do torów TEŽ znajduje się normalnotorowa, niezelektryfikowana linia do Zimnego Potoku (Studeny Potok), która łączy się tam z linią kolejową nr 185 (Poprad-Tatry – Plaveč). Obsługują ją autobusy szynowe w relacji Poprad-Tatry - Tatrzańska Łomnica. Poza sezonem turystycznym kursują tylko w soboty, niedziele i święta, a w okresie wakacyjnym (czerwiec/lipiec, sierpień) codziennie.

Pierwsze normalnotorowe pociągi dotarły do Tatrzańskiej Łomnicy w dniu 1 września 1895. Natomiast linia wąskotorowa ze Starego Smokowca została uruchomiona dopiero w 1911 roku.

Poniżej krótka dokumentacja fotograficzna stacji Tatrzańska Łomnica oraz obsługujących ją pojazdów. Efekt górskiej wyprawy w majowy długi weekend. W Polsce były tłumy, a tam wręcz pusto.

Stacja Tatrzańska Łomnica. Niezelektryfikowana linia normalnotorowa wraz z budynkiem dworcowym. 2.05.2026.

Wąskotorowa część stacji Tatrzańska Łomnica, obsługiwana przez Tatranské elektrické železnice. 2.05.2026.

Stacja Tatrzańska Łomnica, część normalnotorowa. Stadler GTW 2/6 nr 840 005-3 przewoźnika ZSSK oczekuje na odjazd o godzinie 19:26 jako pociąg nr 8430 do stacji Poprad-Tatry (przyjazd o godzinie 19:54). Rocznik 2003. Seria 840 reprezentowana jest tylko przez sześć pojazdów. Ten przegubowy wagon silnikowy (GTW to skrót od niemieckiego Gelenktriebwagen) przyjechał tu jako pociąg nr 8429 w relacji Poprad-Tatry (18:16) - Studený Potok (18:26/27) - Tatrzańska Łomnica (18:39). Trasa ta obsługiwana jest w takcie dwugodzinnym. Od godziny 6:16 (odjazdy z Popradu) do 20:16. 2.05.2026.

Widok, który zachwyca i sprawia, że miejsce to jest niesamowite. Stadler GTW 2/6 nr 840 005-3 pozuje na tle Tatr, oczekując na odjazd z Tatrzańskiej Łomnicy. Najwyższa z widocznych gór to Łomnicki Szczyt (2634 m n.p.m.), na którym znajduje się stacja kolei linowej. 2.05.2026.

Stację Tatrzańska Łomnica obsługują także „motoraki”. Tu pojazd o oznaczeniu 812 062-2. Oczekuje on na powrót do Popradu o godzinie 9:26 jako pociąg nr 8410. 3.05.2026.

Tabliczka znamionowa wagonu motorowego 812 062-2. Producent ŽOS Zvolen, rok 2006. Seria 812 powstała właśnie w tej firmie. Do jej budowy wykorzystano wagony silnikowe serii 810 oraz doczepne 011. Łącznie w latach 2001 - 2006 powstały 64 pojazdy serii 812.  

Stacja Tatrzańska Łomnica, zelektryfikowana część wąskotorowa obsługiwana przez Tatranské elektrické železnice (operator to koleje słowackie ZSSK). Stadler GTW w wersji dedykowanej dla TEŽ. Dokładnie jednostki o oznaczeniach 425 954-5 oraz 425 953-7. Pojazdy za chwilę odjadą jako pociąg nr 8229 w relacji Tatrzańska Łomnica (18:42) - Stary Smokowiec (18:56). 2.05.2026.

 

Odjazd pociągu nr 8229 ze stacji Tatrzańska Łomnica. 2.05.2026.

Pociągi TEŽ pojawią się jeszcze w Blogu Transportowym. Planuję także większy materiał ze stacji Poprad-Tatry.

Warto jeszcze dodać, że w wakacyjne soboty na trasie Stary Smokowiec – Tatrzańska Łomnica oprócz Stadlerów GTW kursuje także zabytkowy pociąg „Kometa”.

Korzystając z połączeń kolejowych możemy dojechać do stacji Tatrzańska Łomnica także z Polski. Jest to oferta niestety mocno ograniczona – tylko w weekendy (zimowe i wakacyjne). Ze stacji Muszyna kursuje pociąg „Beliansky Express” do Popradu. Zatrzymuje się on także na stacji Studený Potok.

Transexpo 2024 (4) – Otokar

 

Przedstawiłem już ekspozycję Karsana (tu link do tego materiału). Teraz zgodnie z zapowiedzią, pora na kolejnego tureckiego producenta. To dobrze już w Polsce znana marka Otokar. Jej przedstawicielem na Polskę jest firma Bus Trans Technik z miejscowości Majdan (województwo mazowieckie).

Łącznie w Kielcach wystawiono cztery pojazdy. Jeden na zewnątrz, przed wejściem do głównej hali ekspozycyjnej, a pozostałe już pod dachem, w owej głównej hali. 

Miejscówka bardzo dobra, bo była to pierwsza ekspozycja, na którą natrafiali zwiedzający zmierzający wejściem od strony ulicy Wystawowej.

Autobus pokazany „pod chmurką” to Otokar Centro C. Jednodrzwiowy pojazd dedykowany dla komunikacji miejskiej. Długość 6,6 m, a maksymalna pojemność to 34 pasażerów. Jego szerokość wynosi 2,2 m, a wysokość 2,9 m.

Z informacji dostępnych w Internecie wynika, że w Polsce za wyjątkiem jazd testowych nie są eksploatowane Otokary Centro C. W Europie można je zobaczyć np. we Włoszech, w Neapolu.

Otokar Centro C zaprezentowany na terenie zewnętrznym. 16.10.2024.

Otokar Centro C. Wnętrze autobusu wraz ze stanowiskiem pracy kierowcy.

Otokar Centro C. Tabliczka znamionowa.

Teraz zapraszam do głównej hali wystawienniczej, gdzie pokazano trzy Otokary. Zaczynam od najmniejszego. To elektryczny odpowiednik wersji z napędem Diesla ustawionej na zewnątrz. Dokładnie model e-Centro C. 

Ma on również długość 6,6 m, ale maksymalna ilość pasażerów jest tu minimalnie mniejsza – 32 osoby. 

Najprostszym do rozpoznania elementem rozróżniającym autobus elektryczny od spalinowego jest ściana przednia, a dokładniej światła. Medel e-Centro C ma je znacznie większe.

Takie autobusy są już eksploatowane w Polsce. Dwa egzemplarze posiada PKS Grodzisk Mazowiecki.

Otokar e-Centro C.

Otokar e-Centro C. Wnętrze autobusu wraz ze stanowiskiem pracy kierowcy.

Otokar e-Centro C. Tabliczka znamionowa.

Na stoisku Otokara zaprezentowano także autobus szkolny. To model Navigo U przeznaczony dla Gminy Rutka-Tartak z województwa podlaskiego. Pojazd wyposażono w windę dla osób z niepełnosprawnością, którą umieszczono w dodatkowych, dedykowanych drzwiach na środku autobusu.

Obecnie w ofercie Otokara znajdują się trzy wersje modelu Navigo U. To Navigo U 7 o długości 7,8 m i maksymalnej pojemności 33 pasażerów. Navigo U 8 o długości 8,5 m i o maksymalnej pojemności 37 pasażerów oraz Navigo U 9 o długości 9,2 m i o maksymalnej pojemności 41 pasażerów.

Wszystkie te wersje mają szerokość 2,3 m i wysokość 3,2 m. 

Autobus szkolny pokazany w Kielcach to przedstawiciel modelu Navigo U 8.

Otokar Navigo U 8. Autobus szkolny Gminy Rutka-Tartak. 

Otokar Navigo U 8. Wnętrze autobusu wraz ze stanowiskiem pracy kierowcy.

Otokar Navigo U 8. Tabliczka znamionowa.

W Kielcach wystawiono także wersję turystyczną modelu Navigo, czyli oznaczoną symbolem „T”. Czerwony autobus z logotypem nowego właściciela, firmy Wisiński – Przewozy Autokarowe z miejscowości Stoczek Łukowski (województwo lubelskie).

Podobnie, jak międzymiastowe modele „U”, Otokary Navigo T dostępne są w trzech wersjach wielkościowych: T 7, T 8 i T 9. Wymiary te same, co dla „U”, natomiast maksymalne pojemności pojazdów to odpowiednio 33, 35 i 39 pasażerów.

Pokazany na targach egzemplarz to model Navigo T 8.

Otokar Navigo T 8 dla firmy Wisiński – Przewozy Autokarowe z miejscowości Stoczek Łukowski.

Otokar Navigo T 8. Fragment wnętrza autobusu.

Tyle w temacie marki Otokar. Kolejną część reportażu z Transexpo 2024 poświęcę wodorowym autobusom ARTHUR H2.

Relacja z TransExpo 2022.

Relacja z TransExpo 2018.

Relacja z TransExpo 2016.

Relacja z TransExpo 2010.

Pierwszy wpis dotyczący Transexpo 2024.