Wilno – dojazd z lotniska

 

Vilnius Airport, czyli Vilniaus oro uostas, a po polsku Port Lotniczy Wilno, to największe litewskie lotnisko. Położone zaledwie kilka kilometrów od wileńskiej starówki i doskonale skomunikowane z centrum miasta. 

Dojazd zapewniają miejskie autobusy kilku linii oraz kolej. Ta druga opcja jest najszybsza i najtańsza. Czas przejazdu ze zlokalizowanego obok lotniska przystanku kolejowego o nazwie „Oro uostas” („Lotnisko”) to tylko 7 minut. Niestety pociągi nie kursują zbyt często. Mniej więcej raz na godzinę lub rzadziej. Większość z nich jeździ w krótkiej relacji Wilno – Lotnisko i powrót do Wilna. Są także pociągi kursujące po dłuższej trasie Wilno – Jašiūnai lub Wilno – Valčiūnai. To ta sama linia, a Jašiūnai (po polsku Jaszuny) jest trochę dalej, niż Valčiūnai (po polsku Wołczuny).

Obowiązujący w trakcie pisania tego artykułu rozkład jazdy zakładał następujące godziny odjazdów z lotniska w dni robocze: 7:12 (kurs z Jašiūnai), 9:19 (kurs z Jašiūnai), 10:25, 11:25, 12:26, 13:05, 14:10, 15:52 (z Valčiūnai), 18:02 (z Jašiūnai) i 19:39 (z Valčiūnai). 

W soboty i święta ilość odjazdów zwiększa się o dwa: 8:15, 9:37, 10:25, 11:53 (z Valčiūnai), 12:26, 13:05, 14:10, 15:52 (z Valčiūnai), 16:30, 17:40, 18:27 i 19:39 (z Valčiūnai).

W przeciwnym kierunku, czyli z dworca Wilno do lotniska pociągi w dni robocze odjeżdżały o 7:55 (kurs do Jašiūnai), 10:00, 11:05, 12:11, 12:50, 13:55, 15:02 (do Valčiūnai), 16:35 (do Jašiūnai) i 18:50 (do Valčiūnai). Zatem o jeden kurs mniej niż z lotniska.

Natomiast w soboty i święta pociągi z głównej wileńskiej stacji w stronę lotniska odjeżdżały o 7:55, 9:20, 10:00, 11:05 (do Valčiūnai), 12:11, 12:50, 13:55, 15:02 (do Valčiūnai), 16:15, 17:25, 18:10 i 18:50 (do Valčiūnai). 

Aktualny rozkład jazdy można sprawdzić na stronie LTG Link – tu adres.

Koszt jednego biletu kolejowego z lub do lotniska to tylko 90 centów (około 3,80 zł). Tu warto dodać, że jest to przejazd trzecią klasą. Innych klas w pociągu nie ma. Nie należy kojarzyć tego faktu z jakimś bardzo mocnym pogorszeniem komfortu podróży. To po prostu oferta promocyjna, oferująca najlepszą cenę. 

Bilety można kupić bezpośrednio na podanej powyżej stronie internetowej LTG Link oraz w automacie biletowym na przystanku „Oro uostas” lub u obsługi pociągu. Na dworcu Wilno możemy skorzystać z kas biletowych.

Trasa z Wilna do Vilnius Airport (ta nazwa obok litewskiej Vilniaus oro uostas pojawia się w zapowiedziach głosowych i na tablicach informacyjnych) i na dalszym odcinku do Jašiūnai jest obsługiwana taborem spalinowym – autobusami szynowymi. W trakcie naszego pobytu w Wilnie były to wagony motorowe 620M produkcji polskiej firmy PESA. 

Linia ta od 2024 roku jest już zelektryfikowana (na pewno na odcinku z Wilna do lotniska), więc być może pojawi się tu także tabor elektryczny. 

Stacja Wilno. Przy jednym z zaśnieżonych peronów na odjazd oczekuje pociąg nr 951 w relacji Vilnius (12:11) - Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (12:18). Na trasie brak przystanków pośrednich. Obsługę zapewnia polski produkt, czyli PESA 620M. Dokładnie to egzemplarz o oznaczeniu 620Mc018. Widok z kładki dla pieszych. Wówczas zima była nie tylko śnieżna, ale także mroźna. Termometr wskazywał około -16 stopni. 16 stycznia 2026.

Ponownie 620Mc018. Następny dzień - sobota 17 stycznia 2026. Perony już odśnieżone i inne ustawienie wagonu motorowego - bezpośrednio przy wyjściu z przejścia podziemnego. Pojazd właśnie skończył bieg jako pociąg nr 950 w relacji Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (10:25) - Vilnius (10:32). Po zmianie kierunku jazdy będzie oczekiwał na odjazd jako pociąg nr 949 do lotniska, ale w wydłużonej relacji. Według rozkładu jazdy: Wilno (11:05) - Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (11:12) - Valčiūnai (11:23). Nadal zimno: -15 stopni.

Stacja kolejowa Vilniaus oro uostas znajduje się blisko zabudowy lotniska (około 60 metrów). Maj 2024. Źródło: Google Street View. 

Stacja kolejowa Vilniaus oro uostas. PESA 620M to jej podstawowa obsługa. Taki wagon motorowy firma Google udokumentowała tam kilka razy. Tu widok jeszcze przed elektryfikacją. Czerwiec 2022. Źródło: Google Street View.

Druga opcja dojazdu z wileńskiego lotniska transportem zbiorowym to skorzystanie z autobusów komunikacji miejskiej. Do wyboru mamy aż sześć linii, w tym cztery dzienne i dwie nocne. 

Transportem publicznym w Wilnie zarządza JUDU (marka miejskiej jednostki budżetowej - Susisiekimo paslaugos), organizując komunikację autobusową i trolejbusową. Taryfa biletowa jest bardzo prosta. Mamy do wyboru dwa rodzaje biletów czasowych. Za 1 euro (czyli ok. 4,20 zł) możemy podróżować 30 minut. Natomiast bilet za 1,25 euro (około 5,26 zł) pozwala na godzinną podróż. Zatem w porównaniu z polskimi realiami tamtejsza komunikacja miejska jest tania (np. w Krakowie bilet godzinny to koszt 6 zł, a od marca 2026 będzie jeszcze drożej: 8 zł). Z lotniska do dworca kolejowego lub w inny rejon starego miasta dojedziemy na bilet 30 minutowy.

Dla osób planujących częstsze podróże transportem publicznym dobrym wyborem będzie bilet dzienny za 7,50 euro (około 31,60 zł) lub trzydniowy za 13,50 euro (około 57 zł). 

Najprostszym sposobem na kupno wileńskich biletów jest zainstalowanie aplikacji w telefonie. Do wyboru są dwie. Pierwsza z nich nazywa m.Ticket i jest promowana przez JUDU. Niestety ta opcja nie jest dostępna dla polskich numerów telefonów, co osobiście przetestowałem.  

Druga aplikacja to Trafi Vilnius. Ta działa bez zarzutu i co ciekawe, można z niej korzystać także w innych litewskich miastach. Tu link do dodatkowych informacji o Trafi Vilnius wraz z możliwością pobrania.

Bazuje ona na danych pozyskanych od JUDU - w trakcie pierwszego korzystania jesteśmy o tym informowani.  

Minusem tej aplikacji jest konieczność zakupu biletów za minimum 5 euro. Bilety można zakupić jeszcze przed podróżą, np. w Polsce. Przed jazdą bilet należy aktywować – czas aktywacji to 15 sekund. Na jednym urządzeniu możemy mieć kilka biletów dla podróżujących z nami osób.

Inna opcja to kupno biletu w pojeździe. Tabor kursujący w ramach sieci JUDU ma zamontowane małe elektroniczne automaty biletowe – bez wydruku, zapis na karcie płatniczej. W tym przypadku nie ma jednak żadnej opcji wyboru. Kupujemy tylko bilet 60 minutowy za 1,25 euro. 

Czy w Wilnie są bilety papierowe? Nie. Od 1 września 2024 funkcjonuje tylko elektroniczny system pobierania opłat.

Szczegóły na temat aktualnej taryfy na stronie JUDU pod tym linkiem.

Naklejka informująca o taryfie i sposobie kupna biletów. Znajdziecie ją w każdym autobusie i trolejbusie kursującym w sieci JUDU. 

Screen aplikacji Trafi Vilnius. Przegląd biletów. Na zielono zaznaczone dwa aktywne bilety na 30 minut. Do końca ich ważności pozostały 24 minuty. Na dole informacja, że na koncie są jeszcze cztery nieaktywne bilety 30 minutowe.

Screen aplikacji Trafi Vilnius. Przegląd biletów. Na zielono już aktywny bilet na 30 minut, a na żółto bilet aktywujący się. Za 10 sekund będzie ważny. 

Aplikacja Trafi Vilnius to także dostęp do rozkładów jazdy oraz map pokazujących przebieg poszczególnych linii lub lokalizację pojazdów, z uwzględnieniem miejsca naszego pobytu. W rejonie dworca (Stotis) aplikacja pomoże znaleźć nam właściwy przystanek dla konkretnej linii, bo jest tam ich dość sporo i są różnie rozmieszczone (dla ułatwienia nazwano je literami: A, B ...). 

Wspólny przystanek autobusowy (końcowo-początkowy i przelotowy) znajduje się tuż przy nowej hali odlotów. Najbliższe godziny odjazdów podaje elektroniczna tablica informacyjna.  

Najczęściej kursuje linia expressowa 3G. Odjazdy co około 8 minut w dni robocze (w szczycie nawet co 5 minut). Taka wysoka częstotliwość kursów obowiązuje również w określone pory rozkładów weekendowych (soboty, niedziele, święta). Wówczas dopatrzyłem się także kursów co 7 minut. 

Linia 3G jedzie z portu lotniczego do Perkūnkiemis. Omija ona dworzec kolejowy i stare centrum Wilna, zbliżając się do niego jedynie w rejonie Žaliasis tiltas (Zielony Most). Trasę obsługuje tabor przegubowy z miejskiej spółki VVT (Vilniaus viešasis transportas).

Przy terminalu na rozpoczęcie kursu w relacji Oro Uostas - Perkūnkiemis oczekuje autobus linii 3G. To MAN Lion's City G CNG o numerze 4582. Rocznik 2020. Autobus należy do VVT. 16 stycznia 2026.

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 3G.

Jedyna linia przelotowa przejeżdżająca przez lotnisko to trasa nr 1 z Rodūnios sodai. Kursuje ona raz lub dwa na godzinę, a kończy przy głównym dworcu kolejowym – pętla Stotis. Za lotniskiem autobus wjeżdża kieszeniowo pod sklep Ikea i dopiero później zmierza do centrum. Przejeżdża wiaduktem obok lokomotywowni i przez ulice Švitrigailos, Kauno i Šopeno dociera do dworca. 

Linię nr 1 obsługuje tabor typu midi z firmy Transrevis.

Pętla Stotis. Stanowisko „G”. Isuzu Citibus rozpoczyna kurs linii 1 do Rodūnios sodai przez lotnisko. Autobus należy do innego przewoźnika kursującego po sieci JUDU - firma Transrevis. Pojazd z numerem V7019, rocznik 2017. Bardzo mroźny poranek (około -15 stopni), 18.01.2026.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 1 wraz z fragmentem rozkładu jazdy.

Bezpośrednia linia zwykła z lotniska na dworzec kolejowy (Stotis) to trasa nr 2. Przeważnie kursuje tylko raz na godzinę (w dni robocze w określonych porach dwa razy na godzinę). Jak linia nr 1 kieszeniowo wjeżdża w rejon sklepu Ikea, a następnie przemieszcza się inną trasą – jedzie w prawo i od tej strony dociera do pętli Statis (przez ulice Liepkalnio i Geležinkelio).

Linię nr 2 obsługuje tabor typu maxi przewoźnika VVT.

Pętla Stotis. Na stanowisko „G” właśnie podstawia się autobus linii nr 2 do portu lotniczego. Na wyświetlaczu obok nazwy końcówki Oro Uostas widoczny symbol samolotu. To MAN Lion's City CNG z firmy VVT. Nr 944, rocznik 2013. Kurs na godzinę 8:17. 18.01.2026.

Fragment wnętrza powyższego MAN-a nr 944 w trakcie porannej obsługi linii 2 w stronę lotniska. Niedziela, wczesna pora i spory mróz - autobusem jechało tylko kilka osób, a na pewnym odcinku tylko my byliśmy pasażerami. Pokonanie całej trasy zajmuje 16 minut (rzeczywisty czas przejazdu zależy od pory i rodzaju dnia). 18.01.2026.

 

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 2 wraz z rozkładem jazdy porannego kursu, który obsługiwał udokumentowany na zdjęciach MAN nr 944. Czas przejazdu z lotniska na dworzec jest dłuższy - dodatkowy wjazd kieszeniowy. 

Oro Uostas. Oklejony reklamą MAN nr 944 właśnie skończył kurs linii nr 2. Za pięć minut rozpocznie podróż powrotną. 18.01.2026.

Swoją pętlę na lotnisku ma także linia 88. Druga końcówka to Europos aikštė, czyli Plac Europy. Częstotliwość kursów jest różna, raz lub dwa razy na godzinę. 

Z Oro Uostas jedzie jak linia nr 2, ale bez wjazdu pod sklep Ikea, nie wjeżdża też pod dworzec kolejowy, tylko przemieszcza się prosto, przez Aušros Vartų i Bazilijonų, mijając Aušros vartai, czyli słynną Ostrą Bramę. Potem jedzie wzdłuż starego miasta i przez Žaliasis tiltas przekracza rzekę Wilię. 

Linię 88 obsługuje tabor midi z firmy Transrevis.

Ulica Bazilijonų. W korku spowodowanym sprzeczką kierowców osobówek utknął autobus linii 88 w stronę pętli Europos aikštė. Na przednim wyświetlaczu nie widać relacji, tylko napis „Vilnius 💚 Ukraina”. Za chwilę zmieni się on na relację kursu i tak naprzemiennie. Takie rozwiązanie zastosowane jest w każdym autobusie i trolejbusie kursującym w ramach sieci połączeń JUDU. Autobus to Isuzu Citibus z firmy Transrevis. Pojazd nr 7009 z 2017 roku. Przed chwilą przejechał on obok słynnej Ostrej Bramy. Na autobusie reklama połączenia na lotnisko. 16.01.2026.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 88 wraz z fragmentem rozkładu jazdy.

Wileńskie lotnisko jest także obsługiwane komunikacją nocną. Tu do wyboru mamy dwie trasy. N8 z częstotliwością co 30 minut przez dworzec kolejowy do Centrum lub w wersji wydłużonej do Placu Europy. Linia kursuje tylko w piątki i soboty.

Druga nocna trasa to 88N. Odpowiednik linii dziennej 88 do Placu Europy, ale z wjazdem kieszeniowym pod dworzec kolejowy (Stotis). Ta linia nie kursuje w piątki i soboty, a odjeżdża raz lub dwa razy na godzinę.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapy tras linii nocnych N8 i 88N wraz z fragmentem rozkładu jazdy linii 88N.

Z linii nocnych nie korzystałem, więc niestety szczegółów (np. obsługi taborowej) opisać nie mogę. Podane przeze mnie informacje mogą ulec zmianie, dlatego warto skorzystać z bezpośredniego źródła, gdzie znajdziecie szczegółowe rozkłady wraz z schematami tras. Tu link.

Inne materiały na temat wileńskiej komunikacji miejskiej zamieszczę w Blogu Transportowym już wkrótce.

Parada tramwajów MPK Kraków 2024 – część druga

 

Wracam do tematu parady tramwajów, która 22 września 2024 przejechała przez Kraków. Tu link do materiału, w którym opisałem prezentowane pojazdy, od „Zeppelina” do warszawskiej „parówki”.

Następny przemieszczał się Konstal 102N nr 203, czyli „wiatrówka”. To rocznik 1969.

Konstal 102N nr 203 paraduje na nowym torowisku w rejonie dawnego węzła „Wiadukty”. 22.09.2024.

Kolejne paradowały dwa przegubowce. Drugi wyjątkowy, bo to doczepa. 

Konstal 102Na + 102NaD nr 210+155. Oba powstały w 1970 roku, ale przebudowa drugiego z nich na doczepę nastąpiła znacznie później, bo dopiero w 1985 roku. 

Wyjątkowy skład przegubowców, czyli Konstal 102Na + 102NaD nr 210 + 155. 

Potem jechał sprowadzony z Wiednia Lohner E1 nr HW101. Rocznik 1968. Ex 4488 Wiener Linien. Pierwszy „Wiedeńczyk” w Krakowie – od 2003 roku, stąd pozostawione czerwone malowanie.

Czerwony jak w Wiedniu. Lohner E1 nr HW101. 

Kolejny jechał Konstal 105N. Dokładnie wagony nr 271 + 266. Oba z roku 1975.

Konstal 105N nr 271 + 266. 

Za niebieskim składem przemieszczał się Konstal 105NT. To rocznik 1989, początkowo w WPK Katowice, a po zmianach w Przedsiębiorstwie Komunikacji Tramwajowej i finalnie w Tramwajach Śląskich. Cały czas był tam eksploatowany pod numerem 789, który ma nadal. 

Wagon w 2007 roku został wypożyczony do MPK Kraków, gdzie pełnił funkcję holownika. Finalnie, po kilku latach eksploatacji krakowski przewoźnik kupił „tyrystora”. Przywrócono go do stanu z początku eksploatacji w WPK Katowice (wraz z adekwatnym malowaniem) oraz zamontowano aparaturę do odladzania sieci trakcyjnej. Konstal ten pełni zatem dość nietypową funkcję. Jest wagonem techniczno-historycznym.

Latem wagon historyczny, zimą techniczny do odladzania sieci trakcyjnej. Konstal 105NT nr 789. 

Kolejny wagon to przedstawiciel starszego taboru liniowego. Można powiedzieć, że stały uczestnik parad, bo regularnie pojawia się jako reprezentant tego typu wagonów. Pozyskany z Norymbergi MAN N8S-NF nr HK459. Rocznik 1977. Ex nr 370 w VAG Nürnberg. W Krakowie od 2011 roku. W początkowym okresie eksploatacji wyróżniał się on pozostawioną niemiecką reklamą, którą woził po stolicy Małopolski przez kilka miesięcy.

Paradujący MAN N8S-NF nr HK459. 

Za nim jechał przedstawiciel młodszego taboru. Bombardier NGT6-2 nr RP650. Rocznik 2008. Wyróżnia się on nietypowym, białym kolorem wyświetlaczy. To również stały uczestnik parad tramwajów.

Bombardier NGT6-2 nr RP650.

Następnie paradowała PESA 2014N nr HG936. Rocznik 2015. Za nią jechał Stadler Tango nr HY743 z 2023 roku.

PESA 2014N nr HG936. 

Stadler Tango nr HY743. 

Następny pojazd był dla mnie zaskoczeniem, bo to zabytek przemieszczający się pośród taboru współczesnego. 

Techniczny Konstal N. Wagon szlifierka oznaczony numerem 304. Rocznik 1954. Ciągnął on wagon towarowy – Lora, na którym umieszczono reklamę parady tramwajów. Wcześniej skład ten pojawiał się na krakowskich torowiskach, promując to ciekawe wydarzenie. 

Lora otrzymała nr 1017. To rocznik 1953. Oto, co na jej temat pisze właściciel, czyli MPK Kraków: „W 1980 roku na potrzeby obsługi w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym podjęto decyzję o przebudowie jednego doczepnego wagonu  pasażerskiego pochodzącego z połowy lat 50. XX wieku na wagon otwarty typu „lora” służącego do przewozu ciężkich elementów (silników, przekładni itd.). Wagon poddano przebudowie mocno przebudowując dotychczasowe nadwozie - na wózku wagonu pozostawiono część środkową pudła wagonu, na której zabudowano burty, skrócono pomosty”. Tak doczepa Konstal ND stała się Lorą.

Konstal N szlifierka + Lora promująca paradę tramwajów. 

Paradę zakończyła jeszcze jedna PESA 2014N. Wagon nr HG927.

Kończąca paradę PESA 2014N nr HG927, czyli drugi wagon tego samego typu. 

Poniżej film prezentujący przejazd parady w rejonie wówczas nowego przystanku „Grodzki Urząd Pracy” przy ul. Łowińskiego. Jak już wspomniałem, miałem problemy z aparatem i niestety nie wszystkie tramwaje nagrałem.

Na początku filmu przez ul. Łowińskiego jedzie Warszawa M20 z MPK Kraków. Później prowadziła ona kolumnę paradujących tramwajów – tam, gdzie torowisko było w jezdni.  

W paradzie nie wzięły udziału wszystkie rodzaje tramwajów krakowskiego MPK. Niektóre zabytki były w delegacji w Warszawie i Poznaniu, a pewnych wagonów eksploatowanych liniowo nie uwzględniono.

Wprowadzenie do kolumny „wszystkiego, co jest” znacznie by ją wydłużyło, zwiększając czas przejazdu. Parada dość mocno ingeruje w funkcjonowanie miasta (czasowe wstrzymywanie ruchu pozostałych pojazdów, pieszych), więc takie działanie jest jak najbardziej zrozumiałe. Tu muszę jednak stwierdzić, że w paradach zawsze brakuje mi wyjątkowego, jedynego na świecie wagonu Protram 405N-Kr. Co ciekawe, dwa dni wcześniej kursował on w miejscu, w którym dokumentowałem paradę – w związku z awaryjną zmianą trasy. Dodatkowe informacje o tym wyjątkowym wagonie tutaj.

Ten tramwaj nie bierze udziału w paradach. Protram 405N-Kr nr HG999. Tu udokumentowany na trasie parady, dwa dni przed nią. Przystanek „Grodzki Urząd Pracy” przy ul. Łowińskiego. Obsługa linii 4, która w związku z kradzieżą sieci trakcyjnej została czasowo skierowana w tę lokalizację. 20.09.2024.

Parada przez Kraków przemieszczała się dość wolno, więc korzystając z komunikacji tramwajowej zdążyłem dotrzeć na skrzyżowanie ul. Dietla z ul. Stradomską, gdzie ponownie dokumentowałem uczestniczące w niej pojazdy. Poniżej nagrany wówczas film. Widać na nim także wspomnianą Warszawę M20.

Kolejna parada tramwajów przejedzie przez Kraków w niedzielę, 21 września 2025.

Rybnik, kilka lokomotyw i inne kolejowe (2)

 

Zatem ponownie zapraszam do Rybnika. Ciąg dalszy materiału o tamtejszych lokomotywach PKP Cargo. Tu link do części pierwszej. 

Za EU07-348 ustawiono „Czapajewa”, czyli dwuczłonowy elektrowóz serii ET42. Te lokomotywy stopniowo znikają z sieci PKP, więc bardzo ucieszyła mnie obecność tej maszyny i jeszcze dwóch innych. Nawet, gdy w eksploatacji były wszystkie z 50 egzemplarzy tych radzieckich lokomotyw, to nie wszędzie można było je spotkać. 

ET42-017, bo to o tej lokomotywie mowa, jest z roku 1979. Z informacji znalezionych w Internecie wynika, że „Czapajew” ten obecnie jest wycofany z eksploatacji i oficjalnie oczekuje na naprawę główną. Odstawiono go w 2023 roku.

Elektrowóz ET42-017 w kolumnie lokomotyw PKP Cargo. Rybnik, 10.08.2024.

Za ET42-017 stał drugi „Czapajew”. Wyjątkowy, bo ostatni, pięćdziesiąty dostarczony PKP. ET42-050, rocznik 1982.

Również i ta lokomotywa jest odstawiona od 2023 roku i oczekuje na naprawę główną.

ET42-050, czyli ostatni „Czapajew” dostarczony dla PKP.

Kolejna w kolumnie maszyna to ET22-986. Rocznik 1986. Również wycofana z eksploatacji i oczekująca naprawy głównej. Lokomotywa wyróżnia się zmienionymi reflektorami, nazywanymi „telewizorami”.

Za nią stał inny „Byk”, czyli ET22-909. Rocznik 1985. Ta maszyna, jako pierwsza w kolumnie jest pojazdem czynnym.

ET22-986 i ET22-909. 

Dalej w kolumnie stał kolejny „Byk”. ET22-950 z 1985 roku. To także czynna lokomotywa, po widocznych „gołym okiem” modernizacjach.

ET22-950.

Następna stała „spalinówka”. ST48-001. Maszyna dość ciekawa, bo to pierwsza z serii maszyn SM48 PKP Cargo przebudowanych na ST48.

Powstała w 1977 roku, w PKP otrzymując oznaczenie SM48-069. Przebudowę na ST48-001 lokomotywa przeszła w nowosądeckiej firmie NEWAG w 2013 roku. Nadal jest czynna.

Pierwsza ST48 w PKP Cargo, czyli ST48-001. 

Za zmodernizowaną „Tamarą” stała druga „spalinówka”. Tym razem „Gagarin”, a dokładnie ST44-1202. 

Lokomotywa powstała w roku 1979, trafiając na sieć PKP pod oznaczeniem ST44-891. W roku 2007 w bydgoskiej firmie PESA przeszła modernizację, stając się ST44-1202. 

Tu warto dodać, że po tej modernizacji maszyna była zielona, a charakterystyczny dla PKP Cargo niebieski lakier otrzymała dopiero w 2008 roku. Lokomotywa nadal jest czynna.

Druga z ustawionych w kolumnie lokomotyw spalinowych, czyli ST44-1202.

Dalej stały dwa elektrowozy. Pierwszy z nich to ET42-042. Rocznik 1981. Maszyna była wówczas świeżo wycofana z eksploatacji, oczekująca na naprawę główną.

Na końcu kolumny ustawiono ET41-010. Rocznik 1978. Maszyna jest nadal czynna.

Koniec kolumny tworzyły elektrowozy ET42-042 i ET41-010. W dali widać teren lokomotywowni PKP Cargo, czyli obszar, który nie jest ogólnodostępny.

Tyle w temacie prezentacji lokomotyw odstawionych przy stacji Rybnik. Materiał ten zacząłem od różnych elementów dotyczących przejazdu z Krakowa, zatem kończę tak samo.

Wracaliśmy również dwuetapowo, czyli Rybnik – Katowice i Katowice – Kraków Główny. W obu przypadkach przewoźnikiem były Koleje Śląskie. Tym razem tabor nowy, już nie wypożyczone EN57 z Mazowsza.

Bilet na mający 45 kilometrów odcinek Rybnik - Katowice. Przewoźnik to Koleje Śląskie, ale kupiony w kasie PKP Intercity.

Tym wróciliśmy z Katowic do Krakowa. PESA 27WEb-001 z Kolei Śląskich jako pociąg linii S3 „Gibki Cug” w relacji Katowice - Kraków Główny. Stacja końcowa, na której kilka razy dziennie można zobaczyć tabor tego przewoźnika. Obecnie pociągi Kolei Śląskich mają wydłużone relacje i docierają do Krakowa Płaszowa.

Wnętrze jednostki 27WEb-001. To rocznik 2012. Przed odjazdem z Katowic, do którego pozostało około 15 minut. Jeszcze jest pusto, ale już za chwilę sporo miejsc zostanie zajętych. 

Bilet na mający 77 kilometrów odcinek z Katowic do Krakowa. Tym razem wersja kupiona przez Internet w pociągu z Rybnika do Katowic. 

Z materiałów dostępnych w Internecie wynika, że tabor ustawiony na torze przy stacji Rybnik jest regularnie przestawiany. Nawet lokomotywy wycofane z eksploatacji co jakiś czas zmieniają miejsce. 

Biorąc pod uwagę złą kondycję finansową PKP Cargo i tempo wycofywania starszego taboru, zdecydowanie warto odwiedzić tę lokalizację, która daje możliwość osobistego zobaczenia np. tak kultowych maszyn jak ET42.