Pociągi w Albanii (4) – pociąg do Elbasan

 

Wracam do tematu kolei w Albanii. Ostatnio prezentowałem jeden z dwóch pociągów pasażerskich kursujących po tym kraju (w sumie jedna para) – z Elbasan do Durrës. Tu link do tego materiału. Teraz zapraszam na spotkanie ze składem powrotnym.

Dokumentowaliśmy go na stacji początkowej Durrës. To była niedziela, 11 września 2022. Co ciekawe, nastąpiła zmiana lokomotywy. Dotychczasową maszynę o oznaczeniu T669 1041 (rocznik 1983) zastąpiła T669 1053 (rocznik 1988). Pojazdy te zamieniły się miejscami w kolumnie spalinówek stojących przy peronie w Durrës. Szczegółowe zdjęcia ustawionych w niej lokomotyw do zobaczenia w tym wpisie. 

Rozkład jazdy pociągu nr 07 w harmonogramie obowiązującym od 11 czerwca 2022 do 18 września 2022 zakładał jego odjazd z Durrës o godzinie 15:00 i przyjazd do Elbasan na 17:53, z ośmioma postojami na trasie: Shkozet, Golem, Kavaje, Lekaj, Rrogozhinë, Peqin, Bishqem i Paper. Szczegóły czasowe na poniższym zdjęciu rozkładu.

Wprowadzony następnie zimowy rozkład jazdy (od 19.09.2022 do 10.06.2023) również zakładał tylko jedną parę pociągów pasażerskich kursujących po albańskiej sieci kolejowej. Także pociągi nr 06 i 07 jadące wyłącznie w soboty i niedziele. Zmieniono jednak ich rozkład. Pociąg nr 06 z Elbasan odjeżdżał 30 minut później (o 6:30, a w Durrës na 9:23). Pociąg nr 07 z Durrës odjeżdżał o godzinę wcześniej (o 14:00, w Elbasan na 16:53). W obu relacjach zrezygnowano z postoju w Shkozet – stacja w rejonie  lokomotywowni w Durrës.

Co ciekawe, w okresie 14.03.2023 – 13.06.2023 koleje HSH uruchomiły drugą parę pociągów. Wprowadzono ją na innej trasie. To pociąg nr 02 w relacji Shkodër (po polsku Szkodra, przy granicy z Czarnogórą, odjazd 6:00) – Mjedë (6:18/19) – Hajmel (6:33/34) – Baqel (6:46/47) – Lezhë (7:11/12) – Milot (7:52/53) – Laç (8:03/05) – Gjormë (8:13). Stacja końcowa jest na terenie lub w bezpośrednim rejonie miasta Laç – koleje HSH piszą o tym połączeniu jako Szkodra – Laç. Dalej nieczynna linia kolejowa dochodzi do miejscowości Vora, gdzie przebiega przebudowywana linia z Durrës do Tirany wraz z budowanym odgałęzieniem do portu lotniczego.

Pociąg powrotny nr 03 kursuje w relacji Gjormë (12:30) – Laç (12:38/13:00) – Milot (13:10/11) – Lezhë (13:51/52) – Baqel (14:16/17) – Hajmel (14:29/30) – Mjedë (14:44/55) – Szkodra (15:13). 

Pociągi nr 02 i 03 kursują tylko we wtorki, a obsługujący je tabor to pojazdy inne niż te zgromadzone w Durrës i prezentowane we wcześniejszych materiałach, ponieważ obecnie nie ma możliwości przejazdu z Durrës do miasta Laç. Na podstawie dostępnych, aktualnych materiałów z Internetu ustaliłem, że na pewno jest tam czynna lokomotywa T669 1061 (rocznik 1990). To obecnie najwyższy numer taborowy serii T669 w Albanii. Była jeszcze lokomotywa nr 1062 ale uległa wypadkowi w latach 90-tych i została skasowana. W Szkodrze stacjonuje także T669 1048 (rocznik 1983) oraz T669 1060 (rocznik 1990). Zdewastowane wagony pasażerskie to ex niemieckie Halberstadty i być może wciąż czynne przedziałowe ex koleje włoskie.

Tyle o aktualnej sytuacji kolejowej w Albanii. Wracam do głównego tematu tego wpisu, czyli do pociągu nr 07 dokumentowanego przez nas 11 września 2022. Przyznam, że było bardzo duże prawdopodobieństwo, iż na stację w Durrës nie dotrzemy. Na szczęście nasz autobus przyjechał we właściwym czasie.

Przed odjazdem pociągu była czynna kasa biletowa. Nadarzyła się zatem okazja kupna dość ciekawej pamiątki z Albanii, czyli biletu HSH. Kasjerka nie mówiła po angielsku, ale jakoś się dogadaliśmy. Na stole miała rozłożonych kilka rodzajów biletów. Wszystkie z wizerunkiem lokomotywy T669. Różne ceny i kolory. Losowo wybrałem niebieski bilet. Wzbudziło to wielkie zdziwienie kasjerki, bo chciałem tylko jeden bilet, a przecież przyszliśmy w dwie osoby (żona). W dodatku był to bilet ze zniżką 50%, która na pewno mi nie przysługiwała. Po chwili sprzedająca chyba uświadomiła sobie, że to pamiątka i rozpoczął się proces sprzedaży. Najpierw znalezienie odpowiedniej rubryki w ręcznie wyrysowanej tabeli w dużym zeszycie w kratkę, a następnie ręczna korekta nabitej na bilecie daty z roku 2020. Bilet był do stacji Golem – pierwsza miejscowość za Durrës (także popularna wśród turystów). Kosztował 35 leków. W przeliczeniu to około 1,42 zł. Dodatkowym pożeraczem czasu było jeszcze wydawanie reszty, której nie chciałem, ale sumienna kasjerka nie dopuściła opcji zapłacenia więcej. W końcu stałem się posiadaczem biletu HSH i wyruszyliśmy na peron.

Za rządkiem lokomotyw stał pociąg nr 07 do Elbasan. Tworzyła go maszyna o oznaczeniu T669 1053 i wagon Halberstadt. W pojeździe było kilku pasażerów, a przy wygaszonej lokomotywie kręciło się czterech pracowników HSH, w tym maszynista i konduktorka. Pozwoliłem sobie przejść przez wagon, którego wnętrze w sumie jest podzielone na trzy części pasażerskie. Ta od strony lokomotywy została potraktowana jako przedział służbowy – na siedzeniach rozłożono jakieś nakrycia, koce, a drzwi zasunięto. Wnętrza niestety zbyt dokładnie nie dokumentowałem, bo zajmowali je pasażerowie (tylko pojedyncze osoby).

Pociąg nr 07 z Durrës do Elbasan w całej okazałości. Lokomotywa T669 1053 i wagon Halberstadt. 11.09.2022.

Za pociągiem nr 07 stała kolumna czterech „čmeláków”. Jako pierwsza w niej maszyna nr 1041, która rano przyprowadziła pociąg nr 06 z Elbasan, a dalej T669 nr 1054 (jedyna w nowym malowaniu HSH), 1047 i 1059. 11.09.2022.

Tabliczka znamionowa lokomotywy T669 1053.

Rozkład jazdy wówczas jedynych pociągów kolei albańskich, czyli jedna para z Elbasan. Kartka zawieszona w oknie dworca w Durrës. 8.09.2022.

Hekurudha Shqiptare - bilet będący pamiątką. To chyba najtańsza opcja. Taka szata graficzna dostępna jest na wszystkich biletach HSH. Różnią się one tylko ceną i kolorami.

Do pociągu nr 07 zbliża się dwóch pracowników HSH. Jak widać po niesionym „lizaku”, jeden z nich to zawiadowca stacji. 11.09.2022.

 

Przy drugiej krawędzi peronu stała lokomotywa T669 1051 z wagonami. Ona jednak nigdzie się nie wybierała. Przed laty odjazd dwóch pociągów w krótkim odstępie czasu był tu powszedni. Np. jeden skład ruszał do Elbasan, a kilka minut po nim podróż rozpoczynał pociąg do Tirany. Ten jedyny peron był dość intensywnie wykorzystywany.

Jeszcze kilka ujęć lokomotywy T669 1053 przed odjazdem z wagonem typu Halberstadt jako pociąg nr 07 do Elbasan. 11.09.2022.

Fragmenty wnętrza jedynego wagonu pociągu do Elbasan. Drugie zdjęcie to „przedział służbowy”. 11.09.2022.

Zbliżał się czas odjazdu, więc zajęliśmy odpowiednie miejsca do dokumentowania tego wydarzenia, którego powtórka miała nastąpić dopiero w następny weekend. Odpalenie silnika i po chwili „čmelák” z jednym wagonem ruszył.

Lokomotywa T669 1053 z pomazanym i zdewastowanym wagonem jako pociąg nr 07 odjeżdża do Elbasan ze stacji Durrës. Następny pociąg odjedzie stąd dopiero za sześć dni. 11.09.2022.

Odjazd pociągu nr 07 do Elbasan udokumentowaliśmy filmowo. W sumie powstały dwa nagrania. Pierwsze poniżej. Jego początek to statyczna prezentacja taboru zgromadzonego na stacji Durrës. Potem pojawia się rozkład jazdy pociągów nr 06 i 07, a następnie odpalenie silnika i powolny odjazd.

W następnej części przedstawię drugie nagranie odjazdu pociągu do Elbasan. Inna perspektywa oraz widok na wnętrze jedynego wagonu. 

Ponieważ zmienia się rozkład jazdy, także napiszę coś na jego temat.

Pierwszy materiał o albańskiej kolei tutaj.

Więcej wpisów dotyczących Albanii pod tym linkiem.

Nowe filmy – kwiecień 2023

 

W kwietniu 2023 kanał filmowy Bloga Transportowego na YouTube (Lukaszwo – Transport Movies) zasiliły dwa nowe materiały. Autobusowy i tramwajowy. Oba z zagranicy.

Pierwszy z nich powstał 15 czerwca 2017 na brytyjskim terytorium zamorskim, a dokładniej na Gibraltarze. Prezentuje on przede wszystkim autobusy obsługujące komunikację miejską. Przeważają hiszpańskie Caetano City Midi na podwoziu MAN przewoźnika Gibraltar Bus Company. To firma działająca na zlecenie Ministerstwa Transportu Gibraltaru. Obsługuje ona 7 linii dziennych (nr 1, 2, 3, 4, 7, 8 i 9) oraz trzy nocne (nr N1, N8E i N8S). 

Zobaczycie także charakterystyczny piętrowy tabor prywatnej firmy Calypso Transport Limited, która pod marką Citibus obsługuje linie nr 5 i 10. W tym kultowy autobus Leyland Olympian o rejestracji G 77960. To pojazd, który był eksploatowany w Iraku, w Bagdadzie. Przewoźnik ten posiadał wówczas także innego piętrusa z Iraku - Leyland Atlantean (nr G 59681), ale w trakcie naszego pobytu stał on w zajezdni.

Na Europa Point (między innymi punkt widokowy na Cieśninę Gibraltarską i Morze Alborańskie) nagrałem niebieską naukę jazdy: Caetano Slimbus na podwoziu Dennis.

Fragment filmu. Przez Winston Churchill Avenue (od strony Hiszpanii) jedzie Leyland Olympian (rejestracja G 77960) z firmy Calypso Transport Limited. Autobus o bardzo ciekawej historii. Powstał on w 1981 roku w Eastern Coach Works (angielski producent nadwozi) jako wersja demonstracyjna dla Bagdadu, po którym wówczas kursowały w dużej ilości Leylandy Atlantean. W stolicy Iraku spędził kilka lat, a od roku 1990 już jako własność Calypso rozpoczął kursowanie po Gibraltarze. Towarzyszył mu inny ex Bagdad, czyli  Leyland Atlantean (nr G 59681). Pandemia COVID-19 spowodowała wycofanie obu ex irackich piętrusów z eksploatacji. Leylandem Olympianem zainteresował się Dave Rogers, znany brytyjski kolekcjoner autobusów. Ten wyjątkowy pojazd powiększył jego zbiory. Jak podawały w 2022 roku brytyjskie media, Leyland Olympian po remoncie pozostanie w barwach Calypso. Obecny los autobusu Leyland Atlantean niestety nie jest mi znany. 15.06.2017.

Fragment filmu. Nowy piętrowy tabor firmy Calypso to pozyskane z Madrytu autobusy UNVI Urbis 2.5 DD. Tu pojazd o rejestracji G 7303 E w trakcie przejazdu jako linia nr 5 przez pas startowy lotniska. 15.06.2017. 

Fragment filmu. Najpopularniejszy na Gibraltarze autobus miejski, czyli Caetano City Midi z firmy Gibraltar Bus Company. Przystanek końcowo-początkowy linii nr 2 na pętli Europa Point. 15.06.2017.

Fragment filmu. Kiedyś ten model autobusu był trzonem gibraltarskiej komunikacji miejskiej - Caetano Slimbus na podwoziu Dennis. Obowiązywało także niebieskie malowanie. Ten egzemplarz spędza emeryturę jako nauka jazdy. Europa Point. 15.06.2017.

Film zaczyna się i kończy na lotnisku. Dokładnie na jego pasie startowym, przez który przechodzi ogólnodostępna droga z Hiszpanii. To stamtąd rozpościera się piękny widok na słynną Skałę Gibraltarską. 

Druga część materiału powstała na pętli linii nr 2 Europa Point. Pojawiają się tam autobusy Caetano City Midi na podwoziu MAN, a jako nauka jazdy służy dawny miejski autobus Caetano Slimbus na podwoziu Dennis. Model ten jest jeszcze eksploatowany przez firmę Calypso i zobaczycie go w dalszej części nagrania.

Potem pojawiają się sceny z centrum miasta. Caetano City Midi (nr G 9500 D – rejestracja, taborowych oznaczeń nie wprowadzono) jako linia nr 2 obsługuje ciekawy, zabudowany, chroniący przed słońcem przystanek. Popularne rozwiązanie w tej części Wielkiej Brytanii.

Przez rondo na Europort Avenue i Europort Road jadą kolejne Caetano oraz Ford Transit z GBC, który także obsługiwał numerowaną linię miejską.

Kolejne pojazdy dokumentowałem na prowadzącej do lotniska i granicy z Hiszpanią Winston Churchill Avenue. Np. Caetano Slimbus z Calypso, Caetano City Midi na liniach 4 i 8. Jednak najbardziej zadowolony jestem z nagranego tam słynnego Leylanda Olympiana z Bagdadu (przejazd w obie strony).

Drugi z filmów nagrałem w Wiedniu. To materiały tramwajowe z maja 2016 i sierpnia 2017.

Przedstawiają wagony ULF w różnych wersjach, w kilku lokalizacjach, także w tunelu tramwajowym.

Fragment filmu. SGP ULF B nr 630 jako linia nr 1 opuszcza rejon przystanków „Schwedenplatz U”. 27.05.2016.

Fragment filmu. Siemens ULF B1 nr 716 jako linia nr 2 przejeżdża przez Marienbrücke. 27.05.2016.

Co dokładnie zobaczycie na filmie? 

Pierwsza scena to rejon przystanków „Schwedenplatz U”. Na linii nr 1 jedzie SGP ULF B nr 630 (rocznik 1999). Potem na Marienbrücke (Most Mariacki) jako linia nr 2 wjeżdża Siemens ULF B1 nr 716 z 2010 roku. 27 maja 2016.

Druga scena to podziemny przystanek tramwajowy „Matzleinsdorfer Platz”, przez który jako linia nr 62 przejeżdża Siemens ULF A1 o oznaczeniu 122 (rocznik 2015). Potem na trasie nr 6 jedzie SGP ULF B nr 636 z 2000 roku, a w przeciwną stronę zmierza Siemens ULF B1 nr 747 z 2012 roku. 28 maja 2016.

Trzecia scena to przejazd ULF-a B1 nr 702 (rocznik 2009) na linii 60 – odjazd z przystanku „Hietzing” w rejonie wiedeńskiego zoo i Pałacu Schönbrunn. 13 sierpnia 2017.

Ostatnie nagranie to ponownie rejon przystanków „Schwedenplatz U”. Na linii nr 2 mijają się ULF-y B1 nr 728 (z 2011 roku) i 780 (z 2016 roku). 14 sierpnia 2017.

Autobusy kursujące po Gibraltarze będą głównym tematem oddzielnego materiału.

Do wiedeńskich tramwajów także powrócę. Warto jeszcze dodać, dlaczego część ULF-ów oznaczana jest jako SGP (skrót od Simmering-Graz-Pauker), a pozostałe jako Siemens. Wynika to ze stopniowych przekształceń własnościowych i przejmowania SGP przez Siemensa i finalnie całkowitego wygaszenia marki SGP.

Starszy materiał o wiedeńskich tramwajach.

Wyjątkowa wiedeńska zajezdnia tramwajowa.

Iveco na sportowo

 

Tym razem zapraszam do lektury dwóch informacji prasowych przesłanych przez Iveco. Obie w temacie sportów motorowych. 

Na początek współpraca z Ferrari.

Dwa pojazdy ciężarowe Iveco S‑WAY dołączyły do floty Iveco dostarczonych Scuderia Ferrari i będą wykorzystywane do transportu bolidów oraz sprzętu zespołu Formuły 1 na tory wyścigowe na całym świecie. 

Iveco, jako oficjalny partner Scuderia Ferrari oraz oficjalny sponsor Ferrari Challenge Europe, dostarczyło samochody ciężarowe Iveco S‑WAY, których uroczyste przekazanie zorganizowano na kultowym torze Ferrari we Fiorano. W wydarzeniu wzięli udział Luca Sra, President, Truck Business Unit w Iveco Group oraz Laurent Mekies, Scuderia Ferrari Racing Director - Head of Track Area.

Luca Sra, President Truck Business Unit w Iveco Group, powiedział: - Jesteśmy bardzo dumni z tego, że nasza marka cieszy się uznaniem legendy świata sportu. Od 20 lat współpracujemy z Ferrari, które ufa naszym wytrzymałym i niezawodnym pojazdom, wykorzystując je w logistyce i transporcie swoich najważniejszych zasobów. Mamy podobne wartości i ambicje oraz zapał i ducha rywalizacji niezbędne do działania na najwyższym poziomie. Podobnie jak Scuderia Ferrari, kierujemy się wolą walki i dążenia do doskonałości. Nieustannie przesuwamy granice tego, co jest możliwe. Dzień po dniu podnosimy poprzeczkę, zawsze mierząc jak najwyżej.

Dwa samochody ciężarowe Iveco S‑WAY w specjalnym oklejeniu i kolorze typowym dla bolidów Scuderia Ferrari dołączą do floty Iveco użytkowanej przez ten zespół i będą wykorzystywane do transportu samochodów wyścigowych oraz sprzętu na tory na całym świecie.

Iveco S‑WAY dostarczone Scuderia Ferrari to ciągniki siodłowe typu low tractor, idealne do transportu naczep-kamperów dla zespołu z Maranello. Pojazdy wyposażono w 570‑konne silniki Cursor 13, 12‑biegowe zautomatyzowane przekładnie HI‑TRONIX oraz w pełni automatyczne zawieszenie. W samochodach zamontowano także zaawansowany system multimedialny z nawigacją satelitarną, cyfrowego asystenta kierowcy Iveco Driver Pal oraz moduł łączności Connectivity Box 4G.

Iveco S‑WAY dla Scuderia Ferrari. Fot. Iveco - materiały prasowe.

 

Teraz branża motocyklowa.

Iveco ogłasza odnowienie partnerstwa z MotoGP, największymi motocyklowymi mistrzostwami świata, w ramach 4-letniej umowy zawartej z Dorna Sports — firmą, która od 1991 roku jest dysponentem praw komercyjnych i organizatorem Mistrzostw Świata pod egidą międzynarodowej federacji motocyklowej FIM Grand Prix (MotoGP™).

Potwierdzając po raz kolejny swoją silną więź ze światem sportów motorowych, prawie dziesięć lat po zakończeniu poprzedniego sponsoringu, Iveco będzie pełnić funkcję dostawcy samochodów ciężarowych dla MotoGP™, w ramach której dostarczy 14 pojazdów Iveco do transportu sprzętu i materiałów firmy Dorna Sports na imprezy MotoGP w latach 2023–2026.

Nowy sezon rozpoczął się w niedzielę 26 marca na torze Autodromo Internacional do Algarve w Portimao w Portugalii i zakończy się w listopadzie na torze Ricardo Tormo Circuit w Walencji w Hiszpanii. Łącznie odbędzie się 21 zawodów Grand Prix w 18 różnych krajach.

Iveco zapewni wsparcie przez cały sezon MotoGP, przekazując 13 samochodów ciężarowych Iveco S-WAY – flagowego modelu w gamie pojazdów ciężkich marki oraz 1 pojazd Daily, popularny lekki samochód dostawczy. Niezawodne, bezpieczne i wytrzymałe pojazdy Iveco będą przeznaczone do transportu materiałów i sprzętu na trasach łączących tory, co pozwoli na stworzenie odpowiednich warunków, w których będą podejmowani goście i kibice.

Pojazdy zostaną spersonalizowane za pomocą logo MotoGP i Iveco oraz specjalnego oklejenia,  jednoznacznie odzwierciedlającego styl typowy dla sportów motorowych.

Jako oficjalny sponsor zespołu Repsol Honda i oficjalny dostawca ciągników siodłowych dla zespołu Mooney VR46 Racing, Iveco zapewni również wsparcie logistyczne zespołów w zakresie transportu sprzętu zawodników na wyścigi MotoGP odbywające się w Europie, realizowanego pojazdami Iveco S-WAY.

Iveco S-WAY dla MotoGP. Fot. Iveco - materiały prasowe.

Jak podaje producent, pojazd ciężarowy Iveco S‑WAY został opracowany z myślą o dostarczaniu kompletnego pakietu funkcji i zrównoważonych rozwiązań skoncentrowanych na kierowcy oraz zaawansowanych usług online dopasowanych do jego potrzeb. To rozwiązanie transportowe zaprojektowane z myślą o podniesieniu komfortu pracy w trakcie jazdy i na postoju. Iveco S‑WAY wyróżnia się obniżonym zużyciem paliwa dzięki nowej gamie silników, zaawansowanym technologiom, znakomitym parametrom aerodynamicznym, a także  innowacyjnym i zindywidualizowanym usługom. To samochód ciężarowy w pełni skomunikowany ze światem zewnętrznym, który otwiera nową erę zarządzania flotą i jakości życia na pokładzie. Wspiera operatorów logistycznych i menedżerów floty poprzez optymalizację dyspozycyjności pojazdu i spalania.

Lubsko – autobusy na dworcu

 

W wyjątkowo długi, majowy weekend 2023 udało się nam zwiedzać Dolne Łużyce. Zarówno po polskiej, jak i niemieckiej stronie. Piękne krajobrazy, budynki i oczywiście różne środki transportu. Wówczas między innymi trafiliśmy do miasteczka o nazwie Lubsko.

Lubsko liczy około 14 tysięcy mieszkańców. Położone jest w południowo-zachodniej części województwa lubuskiego, w pobliżu granicy z Niemcami. Najstarsze informacje historyczne na temat tej miejscowości pochodzą z 1258 roku (wówczas pod nazwą Sommerfeld), a na jej terenie znajduje się kilka wartych obejrzenia budynków. Np. Wieża Pachołków Miejskich z XV wieku.

W Lubsku jest najstarszy dworzec kolejowy w województwie lubuskim. Zbudowany w 1846 roku, na trasie Kolei Dolnośląsko-Marchijskiej. Niestety nieczynny – obecnie (bo program Kolej Plus ma to zmienić) jedyną formą transportu publicznego docierającego do miasta są autobusy. W Lubsku funkcjonuje nawet dworzec autobusowy, zlokalizowany przy ul. Strażackiej, czyli w rejonie wspomnianej wieży, od której jest blisko do rynku.

Do Lubska dotarliśmy w święto, 3 maja. Jak to w weekendy, a tym bardziej w święta w Polsce bywa, transport publiczny w wielu miejscach ma wolne. Teren dworca autobusowego był jednak dostępny, więc wykonałem tam kilka zdjęć.

Dworcem autobusowym w Lubsku zarządza firma Feniks V. Powstała ona w 2009 roku z połączenia PKS Żary i PKS Gliwice.

Słowo „dworzec” jest dość nieadekwatne do obiektu, który znajduje się w Lubsku. To po prostu mały plac postojowy (z dość dziwną nawierzchnią – na pierwszy rzut oka robi wrażenie gruntowej, a w rzeczywistości to raczej miks wszystkiego) obok którego zlokalizowano cztery stanowiska z charakterystycznymi PRL-owskimi wiatami typu „T”. Jest też kontenerowa zabudowa mieszcząca między innymi poczekalnię i toalety. Podsumowując, wizyta w tym miejscu to taka podróż w czasie do lat 90-tych ubiegłego wieku (w kwestii infrastruktury dworcowej, nie taboru). Oczywiście dobrze, że to wszystko jest i w jakiś sposób jeszcze działa.

Na terenie dworca przeważały autobusy firmy Feniks V. Były także trzy pojazdy PKS Zielona Góra. Umieszczony w Internecie rozkład jazdy dla dworca w Lubsku rozdziela kursy wykonywane przez Feniksa i innych przewoźników. Tak przynajmniej podano w legendzie. Wszystkie wypisane z Lubska kursy oznaczono jako Feniksa, więc ciężko jest ustalić, jakie zadania przewozowe realizują pojazdy z Zielonej Góry. Wypisane na ich tablicach kierunkowych relacje (Biecz i Gubin) nie znajdywały odzwierciedlenia we wspomnianym rozkładzie jazdy. Były w nim natomiast dodatkowe informacje o kursach użyteczności publicznej organizowanych przez powiat żarski lub województwo lubuskie (w tym przypadku wszystkie kursy do Zielonej Góry).

Fragment placu postojowego na dworcu autobusowym w Lubsku. Widoczne pojazdy firmy Feniks V. Od prawej strony stoją: Irisbus Crossway 10.6M o rejestracji FZA 07488 (rocznik 2007, od nowości w PKS Żary, potem Feniks V), Irisbus Crossway 10.6M o rejestracji FZA 07424 (również rocznik 2007, od nowości w PKS Żary, potem Feniks V) i Karosa C955 o rejestracji FZA 44735 (rocznik 2004, przez Feniksa pojazd kupiony w roku 2019, ex Régie Départementale des Transports de l’Ain, Francja). Na tablicy kierunkowej Karosy podano miejscowość Dąbrowa. Rozkład jazdy na stronie Feniksa nie zawiera takiej relacji. 3.05.2023.

Dalsza część placu postojowego dworca w Lubsku. Od lewej strony stoją: Mercedes-Benz Integro z PKS Zielona Góra o rejestracji FZ 1284G (rocznik 2000, pierwotnie eksploatowany w Norwegii - Oslo, a od 2011 roku w PKS, na tablicy kierunkowej napis: „Zjazd na zajezdnię”), Mercedes-Benz Conecto o rejestracji FZA 53234 (rocznik 2005, ex Rhône Nord Autocars - Francja, od 2019 roku w Feniksie), Irisbus Ares 12M o rejestracji FZA 45786 (rocznik 2005, ex Francja, od 2019 roku w Feniksie) i Irisbus Axer o rejestracji FZA 6P41 (rocznik 2004, od nowości w PKS Żary, potem Feniks). Oba Irisbusy mają wstawione tablice kierunkowe „Jasień” i numery tras 2 i 3. Być może są to linie szkolne, bo ogólnodostępny rozkład jazdy ich nie wykazuje. 3.05.2023.

Zbliżenie na ustawione obok siebie Mercedesy. Integro z PKS-u i Conecto z Feniksa. Z tyłu gruzowisko - być może trwa tu jakaś modernizacja obiektu. 3.05.2023.

Widok ogólny na plac postojowy dworca autobusowego w Lubsku i opisane powyżej autobusy. Po prawej fragment MAN-a z PKS Zielona Góra, który zaparkował za stanowiskami. 3.05.2023.

Za stanowiskami zaparkował MAN SÜ283 z PKS Zielona Góra o rejestracji FZ 0193N. Rocznik 2004, sprowadzony ze Szwecji w 2014 roku. Na bocznej tablicy kierunkowej napis „Biecz”. Zbiorczy rozkład jazdy nie zakłada takiej relacji z Lubska, ale są np. dwa odjazdy (o 8:20 i 14:15, w dni robocze bez 2 maja, organizowane przez powiat żarski) w relacji Lubsko D.A. - Lubsko Plac Wolności (przy rynku, blisko dworca) przez Brody i Biecz. Może zatem tu nie podaje się nazw przystanków końcowych tylko pośrednie dla linii jadących w relacji Lubsko - Lubsko. Inna moja teoria to wypożyczenie przez Feniksa (lub kupienie) od PKS Zielona Góra obecnych na dworcu autobusów, bo kursy, które teoretycznie obsługują mają oznaczenie, że wykonuje je Feniks. Takie zagadki małej miejscowości. 3.05.2023.

  

Przy stanowisku czwartym zaparkował trzeci z autobusów w barwach PKS Zielona Góra. Mercedes-Benz Integro o rejestracji FZ 0348G. Rocznik 1999, pierwotnie kursujący w rejonie Oslo. Od 2011 roku w PKS. Na klapkowej tablicy kierunkowej zniekształcony napis „Gubin” - w Internecie znajdziemy informacje, że miał stały przydział do tego miasta. 3.05.2023.

Ogólny widok na tabor zgromadzony w Lubsku. Za budynkiem po prawej stronie kryła się jeszcze Setra z Feniksa, której niestety dokładniej nie udokumentowałem. 3.05.2023.

Widok na stanowiska i charakterystyczne dla PRL-u wiaty typu „T”.

Zabudowa dworca autobusowego w Lubsku. 3.05.2023.

Tak oznakowany jest dojazd do dworca autobusowego w Lubsku. Skrzyżowanie ulic Strażackiej i Zielenieckiej z Mikołaja Kopernika. Przyznam, że przez dużą niebieską tablicę (i coś dziwnego pod nią) przez chwilę myślałem, że to tu jest dworzec, a w zasadzie przystanek dworcowy. W tle widoczny budynek miejscowej straży pożarnej. 3.05.2023.

Jedna z atrakcji Lubska - Wieża Pachołków Miejskich. Tuż obok znajduje się opisany dworzec autobusowy. 3.05.2023.

Widok z Wieży Pachołków Miejskich w stronę rynku. Góruje zabudowa kościoła, za którym stoi wyremontowany budynek urzędu miasta. 3.05.2023.

Tyle w kwestii Lubska. Natomiast do Dolnych Łużyc ponownie zaproszę już niedługo. Tym razem w temacie kolejowym po stronie niemieckiej.