Nowe filmy – marzec 2026

 

Tradycyjnie raz w miesiącu prezentuję nowe nagrania opublikowane na kanale YouTube Bloga Transportowego (Lukaszwo – Transport Movies). W marcu 2026 było ich siedem. Jedno dłuższe jakości 4K, a pozostałe to krótkie filmiki typu „shorts”. Wszystkie poświęcone autobusom.

Na początek zapraszam do Kędzierzyna-Koźla, na spotkanie z taborem tamtejszego MZK. Zbiór kilku nagrań wykonanych w latach 2022 – 2023.

Fragment filmu. MAN NL222 nr 106 z MZK Kędzierzyn-Koźle.

Fragment filmu. Solaris Urbino 12 nr 170 z MZK Kędzierzyn-Koźle.

Nagrywałem głównie przy dworcu kolejowym w Kędzierzynie. Zobaczycie także pojazdy na ul. Szymanowskiego w Kłodnicy.

Udokumentowałem następujące autobusy: 178 na linii 2 (Solaris Urbino 12), 170 na linii 2 (Solaris Urbino 12), 169 na linii 1 (Solaris Urbino 12), 50 na linii 13 (Volvo 7900 Hybrid), 165 na linii 1 (Solaris Urbino 12), 102 na linii 3 (MAN Lion`s City 12 E), 106 na linii 12 (MAN NL222), 171 wyjeżdżający z zajezdni na linię (Solaris Urbino 10), 175 na linii 1 (Solaris Urbino 12), 157 na linii 13 (Solaris Urbino 12), 156 na linii 3 (Solaris Urbino 12), 170 na linii 1 oraz 11 na linii 12 (SOR BN8,5).

Teraz już krótkie nagrania typu „shorts”. Pozostajemy w Kędzierzynie-Koźlu. Przez al. Jana Pawła II (obok zajezdni MZK) przejeżdża Solaris Urbino 12 nr 172. Obsługa linii nr 13 w stronę pętli Koźle Dworzec Kolejowy. 8 lutego 2026.

Zmieniamy miasto i kraj. Włochy. Genua. Piazza De Ferrari. Na trolejbusowej linii 20 jedzie autobus Van Hool AG300 nr 9310. 1 marca 2026.

Teraz Kraków i zimowa sceneria. Z pętli Szpital Rydygiera odjeżdża autobus Castrosua New City CNG z firmy Mobilis. To pojazd o oznaczeniu MS606. Obsługa linii nr 163. Kierunek: Miejskie Centrum Opieki. 11.01.2026.

Oświęcim. Należący do miejscowego MZK autobus Solaris Urbino 12 electric nr 47 odjeżdża spod dworca kolejowego. Obsługa linii 0. 14 marca 2026.

Ponownie słoneczna Italia. Tym razem inna lokalizacja. Turystyczna miejscowość Sirmione nad jeziorem Garda. Przystanek Sirmione - Largo Faselo, Centro. Odjeżdża autobus Mercedes-Benz Citaro G nr SI7034 z Arriva Italia na linii LN026, kierunek Desenzano FS. 20 marca 2026.

Nadal Włochy. Werona. Na linii 53 jedzie należący do ATV Verona autobus MAN Lion's City G CNG nr 1947.

Autobusy z Genui i Werony pojawią się w oddzielnych wpisach w Blogu Transportowym.

Transexpo 2024 (3) – Karsan

 

W październiku 2026 odbędzie się kolejna edycja targów Transexpo w Kielcach. Nim to jednak nastąpi, wracam do wydarzenia z 2024 roku, prezentując kolejne pojazdy. Ostatnio zajmowałem się jedynym wystawionym wówczas zabytkiem – Ikarus 280. Tu link do tego materiału. Teraz pora na coś mocno nowoczesnego, czyli autobus autonomiczny.

Taki pojazd można było zobaczyć na stoisku tureckiej firmy Karsan.

W trakcie XVII Międzynarodowych Targów Transportu Zbiorowego Transexpo, Karsan zaprezentował dwa autobusy. Oba elektryczne. Modele e-Jest i e-Atak. Ten drugi we wspomnianej wersji autonomicznej.

Zaczynam od najmniejszego Karsana, czyli e-Jest. To już stały gość imprez targowych w Polsce, o którym w Blogu Transportowym pisałem kilka razy (np. w roku 2022 – tu link).

Przedstawiciele tego modelu już kursują po ulicach polskich miast, będąc własnością np. MZK Zielona Góra i GAiT Gdańsk.

Karsan e-Jest pokazany w trakcie Transexpo 2024. 16.10.2024.

Karsan e-Jest. Widok na tylną część wnętrza. 

Karsan e-Jest. Stanowisko pracy kierowcy.

Zdecydowanie więcej uwagi warto poświęcić drugiemu z Karsanów pokazanych w Kielcach - autonomiczny e-Atak (Autonomous e-Atak). Na początek moja uwaga do pisowni nazwy modelu. Na stronie producenta i na oficjalnych kanałach (np. YouTube) funkcjonują dwie wersje, małe i wielkie litery: e-Atak i e-ATAK. W Blogu Transportowym będę stosował tę pierwszą wersję zapisu, tak samo, jak w przypadku modelu e-Jest.

Oto, co na temat tego pojazdu pisze jego producent:

„Autonomiczny e-Atak radzi sobie z sytuacjami, które napotyka w ruchu ulicznym, kierując się wszystkimi znakami drogowymi jeżdżąc po trasach miejskich, bez konieczności kontroli ze strony kierowcy. Zaawansowane technologicznie czujniki Autonomous e-Atak nieprzerwanie wykrywają to, co się dzieje wokół pojazdu. Motocykle lub piesi znajdujący się w ślepych punktach są widoczni dla Autonomous e-Atak, zapewniając maksymalne bezpieczeństwo”.

„Autonomiczna jazda nie tylko drastycznie zmienia mobilność, ale także daje innowacyjną perspektywę w projektowaniu wnętrz. Atrakcyjny dla oka dzięki swojemu charakterystycznemu wzornictwu, autonomiczny e-Atak oferuje swoim pasażerom niedościgniony komfort w przestronnie zaprojektowanym wnętrzu. Będziecie Państwo pod wrażeniem już po pierwszych krokach w kierunku Autonomous e-Atak z zaawansowanymi funkcjami technologicznymi”.

„Dzięki autonomicznej technologii jazdy na poziomie 4, autonomiczny e-Atak bezpiecznie porusza się po drogach bez potrzeby ludzkiej kontroli, wykrywając warunki drogowe i środowiskowe na określonych trasach. Po przejechaniu milionów kilometrów elektrycznymi autobusami Karsan, Autonomous e-Atak wprowadza Państwa w technologię przyszłości.”

Karsan Autonomous e-Atak pokazany w trakcie Transexpo 2024. 16.10.2024.

Karsan Autonomous e-Atak. Wnętrze. 

Karsan Autonomous e-Atak. Stanowisko pracy kierowcy, a w zasadzie osoby nadzorującej system autonomiczny.

Karsan Autonomous e-Atak. Detale pojazdu, w tym kamery i czujniki.

Karsan Autonomous e-Atak jest testowany w różnych częściach świata, u większych i mniejszych przewoźników. Przykładowo na początku kwietnia 2026 producent poinformował, że zakończył sześciomiesięczne testy w Paryżu. Był to kompleksowy projekt realizowany z Grupą RATP, jednym z wiodących operatorów transportu publicznego w stolicy Francji. W ramach projektu pojazd pokonał około 3000 kilometrów autonomicznej jazdy w rzeczywistych warunkach miejskich, w tym w ruchu ulicznym i z udziałem pieszych, średnio pięć godzin dziennie. W ciągu sześciomiesięcznego okresu testów, pojazd osiągnął 98% skuteczność w autonomicznej jeździe bez interwencji kierowcy.

Poniżej jeden z filmów promocyjnych Karsana, prezentujący model Autonomous e-Atak w trakcie testów w Turcji, Rumunii, USA, Norwegii, Francji i Finlandii. 

Teraz jeszcze mała porcja danych technicznych. Karsan Autonomous e-Atak ma długość całkowitą 8,3 m, szerokość 2,6 m oraz wysokość całkowitą 3,4 m. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu to 11500 kg. Zasięg do 300 kilometrów. 

W czwartej części relacji z Transexpo 2024 pozostanę przy temacie tureckich producentów autobusów. Tym razem będzie Otokar.

Relacja z TransExpo 2022.

Relacja z TransExpo 2018.

Relacja z TransExpo 2016.

Relacja z TransExpo 2010.

Pierwszy wpis dotyczący Transexpo 2024.

Muzeum „Wena” Oława (1) – autobus Bałtyk

 

W Blogu Transportowym prezentuję także muzea, które w swej kolekcji posiadają różne pojazdy. Są to placówki z Polski i zagranicy. Przykładowo zamieszczam serię wpisów o muzeum kolejnictwa w tureckiej miejscowości Çamlık (tu link do pierwszego materiału). 

Teraz zapraszam Was do największego muzeum motoryzacji w Polsce. To „Wena” z miejscowości Oława w województwie dolnośląskim. Kolekcja zgromadzonych pojazdów jest ogromna. Przeważają osobówki, ale są również ciężarówki i autobusy, a także ciągniki rolnicze. Muzeum Motoryzacji w Oławie to także swoiste muzeum PRL-u. Zobaczycie w nim między innymi stację paliw CPN, kolekcję butelek z tamtych lat, zabawki motoryzacyjne, a nawet odkurzacze. Można także skosztować galaretki mięsnej i napić się oranżady. 

„Nasza kolekcja, licząca setki unikatowych pojazdów, przenosi Cię w podróż przez dekady innowacji i designu samochodowego. Od legendarnych klasyków po najnowsze trendy, u nas znajdziesz coś dla siebie” – to cytat ze strony internetowej muzeum. Na szczegółowe obejrzenie wszystkich eksponatów nie starczy dnia. Ogólnie rzecz ujmując, ekspozycja jest ogromna i piękna. Dodatkowo teren wystawienniczy stopniowo się rozrasta, a kolekcja powiększa. Planując wizytę należy więc zarezerwować minimum kilka godzin.

Stopniowo będę prezentował różne pojazdy, które udokumentowałem w październiku 2025. Zaczynam od wyjątkowego autobusu, a w zasadzie jego wraku. To Bałtyk.  

Pod taką marką Spółdzielnia Pracy Mechaników Samochodowych w Koszalinie produkowała autobusy. Pierwsza wersja Bałtyków powstawała w latach 1957 – 1960 i była oparta na podwoziach samochodów ciężarowych Star 20/21. Łącznie wyprodukowano 56 takich pojazdów. Były one mocno spokrewnione z modelem autobusu Star N52. 

Druga wersja Bałtyków powstawała w okresie 1960 – 1963 w oparciu o czechosłowackie podwozie Škoda 706 RT. Szacuje się, że takich autobusów wyprodukowano około 150 egzemplarzy. To właśnie pojazd z tej serii znalazł się w kolekcji muzeum z Oławy.

W Internecie znajduje się niewiele informacji dotyczących autobusów Bałtyk. Część z nich jest sprzecznych, niedokładnych. Osobiście polecam artykuł ze strony Blog Letheko, w którym jest sporo zdjęć różnych Bałtyków oraz ich dane techniczne. Zobaczycie tam także oryginalne logo Bałtyka, jeszcze ze skrótem SMS, czyli Spółdzielnia Mechaników Samochodowych. Tu warto także dodać, że Spółdzielnia Pracy Mechaników Samochodowych w Koszalinie została następnie przekształcona w Fabrykę Urządzeń Budowlanych, późniejszy „Bumar”. Tu link do tej strony.

Przez wiele lat uznawano, że nie zachował się żaden egzemplarz Bałtyku. Jednak w roku 2025 polski Internet oraz media branżowe opanowała wiadomość, że odnaleziono taki pojazd. Ruinę, wrak, ale to oryginalny Bałtyk drugiej wersji. W okolicy małej wielkopolskiej miejscowości Gołaszyn pełnił on funkcje pszczelarskie. Dokładnie był magazynem na ule. Wcześniej eksploatowała go Krajowa Spółdzielnia Komunikacji w Obornikach Wielkopolskich. Kiedy został przeznaczony do kasacji, jeden z pracowników znalazł dla niego nowe zastosowanie na terenie leśnej posesji swojej kuzynki. To była świetna decyzja. 

Finalnie Bałtyk trafił do Muzeum Motoryzacji w Oławie i został ustawiony przy wejściu głównym do budynku. Tam właśnie miałem okazję go oglądać i fotografować.

Jedyny zachowany egzemplarz produkowanego w Koszalinie autobusu marki Bałtyk. Wrak przedstawiciela drugiej wersji ustawiony przed wejściem do Muzeum „Wena” w Oławie. Na skorodowanych elementach blacharki widać także fragmenty dawnego malowania pojazdu, z czasów, gdy woził pasażerów Krajowej Spółdzielni Komunikacji w Obornikach Wielkopolskich. 25.10.2025.

Zniszczone wnętrze zachowanego autobusu Bałtyk. Na pierwszym planie nadal dobrze zachowany fragment oparcia tylnego pięcioosobowego siedziska. 25.10.2025.

Na wraku Bałtyku umieszczono takie informacje o planowanym terminie ukończenia remontu.

Zapowiedziano, że remont tego niezwykłego pojazdu rozpocznie się w 2026 roku. Obietnicę zaczęto realizować i autobus zniknął z placu. Pod koniec lutego 2026 na Facebooku Muzeum „Wena” pojawił się wpis informujący, że rozważana jest opcja pozostawienia oryginalnego Bałtyku w obecnej formie i zbudowania jego wiernej kopii. Muzeum poprosiło o opinie czytelników. Z chwilą pisania tego tekstu (początek marca 2026) nie podano, jak zdecydowano.

Fizyczna odbudowa pojazdu, a w zasadzie jego wraku, to proces długi i kosztowny. Jest jednak narzędzie, które często bezpłatnie i szybko pozwoli zobaczyć, jak taki autobus mógłby wyglądać po remoncie. To sztuczna inteligencja. W Blogu Transportowym już kilka razy prezentowałem jej twórczość (np. autobusy Ikarus – tu link).

Korzystałem z Gemini firmy Google. Nie jest to narzędzie idealne, ale ostatnio pojawiły się pewne udoskonalenia i przy odpowiednich promptach można osiągnąć zamierzony cel.

Na początek poprosiłem o odtworzenie blacharki i uzupełnienie szyb. Wyszło całkiem dobrze.

Wirtualny remont autobusu Bałtyk. Uzupełnione szyby i odtworzone brakujące, skorodowane elementy blacharki. 

Problemy pojawiły się później. Sztuczna inteligencja nie radziła sobie z odtworzeniem przodu pojazdu. Cały czas powstawały wersje Jelcza 043 lub innych autobusów z tamtego okresu. Dopiero po wielu próbach wygenerowany został Bałtyk drugiej serii prezentowany poniżej. Tak mógłby wyglądać przed budynkiem Muzeum „Wena”.

Tak Bałtyk z Oławy może wyglądać po odbudowie. Malowanie w oparciu o archiwalne zdjęcia dostępne w Internecie. Pojazd jest podobny do Jelcza 043, ale odróżnia go inna ściana przednia oraz inny układ i kształt okien. Plac przed wejściem do muzeum. 

Jeszcze mały powrót do przeszłości. Tak Bałtyk mógł wyglądać w realiach polskiego małego miasteczka w latach 60-tych.

Wizualizacja scenerii małego polskiego miasteczka lat 60-tych. Na rynku zatrzymał się autobus Bałtyk. Obok Warszawa, a w tle Syreny. Niestety pozostała żółta rejestracja.

Wizualizacje autobusów marki Bałtyk zrealizowane przez Gemini są dość ciekawe, więc poświęcę im oddzielny wpis.

Natomiast w części drugiej materiału prezentującego muzeum „Wena” z Oławy pokażę tamtejsze Warszawy.

Wilno – dojazd z lotniska

 

Vilnius Airport, czyli Vilniaus oro uostas, a po polsku Port Lotniczy Wilno, to największe litewskie lotnisko. Położone zaledwie kilka kilometrów od wileńskiej starówki i doskonale skomunikowane z centrum miasta. 

Dojazd zapewniają miejskie autobusy kilku linii oraz kolej. Ta druga opcja jest najszybsza i najtańsza. Czas przejazdu ze zlokalizowanego obok lotniska przystanku kolejowego o nazwie „Oro uostas” („Lotnisko”) to tylko 7 minut. Niestety pociągi nie kursują zbyt często. Mniej więcej raz na godzinę lub rzadziej. Większość z nich jeździ w krótkiej relacji Wilno – Lotnisko i powrót do Wilna. Są także pociągi kursujące po dłuższej trasie Wilno – Jašiūnai lub Wilno – Valčiūnai. To ta sama linia, a Jašiūnai (po polsku Jaszuny) jest trochę dalej, niż Valčiūnai (po polsku Wołczuny).

Obowiązujący w trakcie pisania tego artykułu rozkład jazdy zakładał następujące godziny odjazdów z lotniska w dni robocze: 7:12 (kurs z Jašiūnai), 9:19 (kurs z Jašiūnai), 10:25, 11:25, 12:26, 13:05, 14:10, 15:52 (z Valčiūnai), 18:02 (z Jašiūnai) i 19:39 (z Valčiūnai). 

W soboty i święta ilość odjazdów zwiększa się o dwa: 8:15, 9:37, 10:25, 11:53 (z Valčiūnai), 12:26, 13:05, 14:10, 15:52 (z Valčiūnai), 16:30, 17:40, 18:27 i 19:39 (z Valčiūnai).

W przeciwnym kierunku, czyli z dworca Wilno do lotniska pociągi w dni robocze odjeżdżały o 7:55 (kurs do Jašiūnai), 10:00, 11:05, 12:11, 12:50, 13:55, 15:02 (do Valčiūnai), 16:35 (do Jašiūnai) i 18:50 (do Valčiūnai). Zatem o jeden kurs mniej niż z lotniska.

Natomiast w soboty i święta pociągi z głównej wileńskiej stacji w stronę lotniska odjeżdżały o 7:55, 9:20, 10:00, 11:05 (do Valčiūnai), 12:11, 12:50, 13:55, 15:02 (do Valčiūnai), 16:15, 17:25, 18:10 i 18:50 (do Valčiūnai). 

Aktualny rozkład jazdy można sprawdzić na stronie LTG Link – tu adres.

Koszt jednego biletu kolejowego z lub do lotniska to tylko 90 centów (około 3,80 zł). Tu warto dodać, że jest to przejazd trzecią klasą. Innych klas w pociągu nie ma. Nie należy kojarzyć tego faktu z jakimś bardzo mocnym pogorszeniem komfortu podróży. To po prostu oferta promocyjna, oferująca najlepszą cenę. 

Bilety można kupić bezpośrednio na podanej powyżej stronie internetowej LTG Link oraz w automacie biletowym na przystanku „Oro uostas” lub u obsługi pociągu. Na dworcu Wilno możemy skorzystać z kas biletowych.

Trasa z Wilna do Vilnius Airport (ta nazwa obok litewskiej Vilniaus oro uostas pojawia się w zapowiedziach głosowych i na tablicach informacyjnych) i na dalszym odcinku do Jašiūnai jest obsługiwana taborem spalinowym – autobusami szynowymi. W trakcie naszego pobytu w Wilnie były to wagony motorowe 620M produkcji polskiej firmy PESA. 

Linia ta od 2024 roku jest już zelektryfikowana (na pewno na odcinku z Wilna do lotniska), więc być może pojawi się tu także tabor elektryczny. 

Stacja Wilno. Przy jednym z zaśnieżonych peronów na odjazd oczekuje pociąg nr 951 w relacji Vilnius (12:11) - Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (12:18). Na trasie brak przystanków pośrednich. Obsługę zapewnia polski produkt, czyli PESA 620M. Dokładnie to egzemplarz o oznaczeniu 620Mc018. Widok z kładki dla pieszych. Wówczas zima była nie tylko śnieżna, ale także mroźna. Termometr wskazywał około -16 stopni. 16 stycznia 2026.

Ponownie 620Mc018. Następny dzień - sobota 17 stycznia 2026. Perony już odśnieżone i inne ustawienie wagonu motorowego - bezpośrednio przy wyjściu z przejścia podziemnego. Pojazd właśnie skończył bieg jako pociąg nr 950 w relacji Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (10:25) - Vilnius (10:32). Po zmianie kierunku jazdy będzie oczekiwał na odjazd jako pociąg nr 949 do lotniska, ale w wydłużonej relacji. Według rozkładu jazdy: Wilno (11:05) - Vilniaus oro uostas / Vilnius Airport (11:12) - Valčiūnai (11:23). Nadal zimno: -15 stopni.

Stacja kolejowa Vilniaus oro uostas znajduje się blisko zabudowy lotniska (około 60 metrów). Maj 2024. Źródło: Google Street View. 

Stacja kolejowa Vilniaus oro uostas. PESA 620M to jej podstawowa obsługa. Taki wagon motorowy firma Google udokumentowała tam kilka razy. Tu widok jeszcze przed elektryfikacją. Czerwiec 2022. Źródło: Google Street View.

Druga opcja dojazdu z wileńskiego lotniska transportem zbiorowym to skorzystanie z autobusów komunikacji miejskiej. Do wyboru mamy aż sześć linii, w tym cztery dzienne i dwie nocne. 

Transportem publicznym w Wilnie zarządza JUDU (marka miejskiej jednostki budżetowej - Susisiekimo paslaugos), organizując komunikację autobusową i trolejbusową. Taryfa biletowa jest bardzo prosta. Mamy do wyboru dwa rodzaje biletów czasowych. Za 1 euro (czyli ok. 4,20 zł) możemy podróżować 30 minut. Natomiast bilet za 1,25 euro (około 5,26 zł) pozwala na godzinną podróż. Zatem w porównaniu z polskimi realiami tamtejsza komunikacja miejska jest tania (np. w Krakowie bilet godzinny to koszt 6 zł, a od marca 2026 będzie jeszcze drożej: 8 zł). Z lotniska do dworca kolejowego lub w inny rejon starego miasta dojedziemy na bilet 30 minutowy.

Dla osób planujących częstsze podróże transportem publicznym dobrym wyborem będzie bilet dzienny za 7,50 euro (około 31,60 zł) lub trzydniowy za 13,50 euro (około 57 zł). 

Najprostszym sposobem na kupno wileńskich biletów jest zainstalowanie aplikacji w telefonie. Do wyboru są dwie. Pierwsza z nich nazywa m.Ticket i jest promowana przez JUDU. Niestety ta opcja nie jest dostępna dla polskich numerów telefonów, co osobiście przetestowałem.  

Druga aplikacja to Trafi Vilnius. Ta działa bez zarzutu i co ciekawe, można z niej korzystać także w innych litewskich miastach. Tu link do dodatkowych informacji o Trafi Vilnius wraz z możliwością pobrania.

Bazuje ona na danych pozyskanych od JUDU - w trakcie pierwszego korzystania jesteśmy o tym informowani.  

Minusem tej aplikacji jest konieczność zakupu biletów za minimum 5 euro. Bilety można zakupić jeszcze przed podróżą, np. w Polsce. Przed jazdą bilet należy aktywować – czas aktywacji to 15 sekund. Na jednym urządzeniu możemy mieć kilka biletów dla podróżujących z nami osób.

Inna opcja to kupno biletu w pojeździe. Tabor kursujący w ramach sieci JUDU ma zamontowane małe elektroniczne automaty biletowe – bez wydruku, zapis na karcie płatniczej. W tym przypadku nie ma jednak żadnej opcji wyboru. Kupujemy tylko bilet 60 minutowy za 1,25 euro. 

Czy w Wilnie są bilety papierowe? Nie. Od 1 września 2024 funkcjonuje tylko elektroniczny system pobierania opłat.

Szczegóły na temat aktualnej taryfy na stronie JUDU pod tym linkiem.

Naklejka informująca o taryfie i sposobie kupna biletów. Znajdziecie ją w każdym autobusie i trolejbusie kursującym w sieci JUDU. 

Screen aplikacji Trafi Vilnius. Przegląd biletów. Na zielono zaznaczone dwa aktywne bilety na 30 minut. Do końca ich ważności pozostały 24 minuty. Na dole informacja, że na koncie są jeszcze cztery nieaktywne bilety 30 minutowe.

Screen aplikacji Trafi Vilnius. Przegląd biletów. Na zielono już aktywny bilet na 30 minut, a na żółto bilet aktywujący się. Za 10 sekund będzie ważny. 

Aplikacja Trafi Vilnius to także dostęp do rozkładów jazdy oraz map pokazujących przebieg poszczególnych linii lub lokalizację pojazdów, z uwzględnieniem miejsca naszego pobytu. W rejonie dworca (Stotis) aplikacja pomoże znaleźć nam właściwy przystanek dla konkretnej linii, bo jest tam ich dość sporo i są różnie rozmieszczone (dla ułatwienia nazwano je literami: A, B ...). 

Wspólny przystanek autobusowy (końcowo-początkowy i przelotowy) znajduje się tuż przy nowej hali odlotów. Najbliższe godziny odjazdów podaje elektroniczna tablica informacyjna.  

Najczęściej kursuje linia expressowa 3G. Odjazdy co około 8 minut w dni robocze (w szczycie nawet co 5 minut). Taka wysoka częstotliwość kursów obowiązuje również w określone pory rozkładów weekendowych (soboty, niedziele, święta). Wówczas dopatrzyłem się także kursów co 7 minut. 

Linia 3G jedzie z portu lotniczego do Perkūnkiemis. Omija ona dworzec kolejowy i stare centrum Wilna, zbliżając się do niego jedynie w rejonie Žaliasis tiltas (Zielony Most). Trasę obsługuje tabor przegubowy z miejskiej spółki VVT (Vilniaus viešasis transportas).

Przy terminalu na rozpoczęcie kursu w relacji Oro Uostas - Perkūnkiemis oczekuje autobus linii 3G. To MAN Lion's City G CNG o numerze 4582. Rocznik 2020. Autobus należy do VVT. 16 stycznia 2026.

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 3G.

Jedyna linia przelotowa przejeżdżająca przez lotnisko to trasa nr 1 z Rodūnios sodai. Kursuje ona raz lub dwa na godzinę, a kończy przy głównym dworcu kolejowym – pętla Stotis. Za lotniskiem autobus wjeżdża kieszeniowo pod sklep Ikea i dopiero później zmierza do centrum. Przejeżdża wiaduktem obok lokomotywowni i przez ulice Švitrigailos, Kauno i Šopeno dociera do dworca. 

Linię nr 1 obsługuje tabor typu midi z firmy Transrevis.

Pętla Stotis. Stanowisko „G”. Isuzu Citibus rozpoczyna kurs linii 1 do Rodūnios sodai przez lotnisko. Autobus należy do innego przewoźnika kursującego po sieci JUDU - firma Transrevis. Pojazd z numerem V7019, rocznik 2017. Bardzo mroźny poranek (około -15 stopni), 18.01.2026.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 1 wraz z fragmentem rozkładu jazdy.

Bezpośrednia linia zwykła z lotniska na dworzec kolejowy (Stotis) to trasa nr 2. Przeważnie kursuje tylko raz na godzinę (w dni robocze w określonych porach dwa razy na godzinę). Jak linia nr 1 kieszeniowo wjeżdża w rejon sklepu Ikea, a następnie przemieszcza się inną trasą – jedzie w prawo i od tej strony dociera do pętli Statis (przez ulice Liepkalnio i Geležinkelio).

Linię nr 2 obsługuje tabor typu maxi przewoźnika VVT.

Pętla Stotis. Na stanowisko „G” właśnie podstawia się autobus linii nr 2 do portu lotniczego. Na wyświetlaczu obok nazwy końcówki Oro Uostas widoczny symbol samolotu. To MAN Lion's City CNG z firmy VVT. Nr 944, rocznik 2013. Kurs na godzinę 8:17. 18.01.2026.

Fragment wnętrza powyższego MAN-a nr 944 w trakcie porannej obsługi linii 2 w stronę lotniska. Niedziela, wczesna pora i spory mróz - autobusem jechało tylko kilka osób, a na pewnym odcinku tylko my byliśmy pasażerami. Pokonanie całej trasy zajmuje 16 minut (rzeczywisty czas przejazdu zależy od pory i rodzaju dnia). 18.01.2026.

 

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 2 wraz z rozkładem jazdy porannego kursu, który obsługiwał udokumentowany na zdjęciach MAN nr 944. Czas przejazdu z lotniska na dworzec jest dłuższy - dodatkowy wjazd kieszeniowy. 

Oro Uostas. Oklejony reklamą MAN nr 944 właśnie skończył kurs linii nr 2. Za pięć minut rozpocznie podróż powrotną. 18.01.2026.

Swoją pętlę na lotnisku ma także linia 88. Druga końcówka to Europos aikštė, czyli Plac Europy. Częstotliwość kursów jest różna, raz lub dwa razy na godzinę. 

Z Oro Uostas jedzie jak linia nr 2, ale bez wjazdu pod sklep Ikea, nie wjeżdża też pod dworzec kolejowy, tylko przemieszcza się prosto, przez Aušros Vartų i Bazilijonų, mijając Aušros vartai, czyli słynną Ostrą Bramę. Potem jedzie wzdłuż starego miasta i przez Žaliasis tiltas przekracza rzekę Wilię. 

Linię 88 obsługuje tabor midi z firmy Transrevis.

Ulica Bazilijonų. W korku spowodowanym sprzeczką kierowców osobówek utknął autobus linii 88 w stronę pętli Europos aikštė. Na przednim wyświetlaczu nie widać relacji, tylko napis „Vilnius 💚 Ukraina”. Za chwilę zmieni się on na relację kursu i tak naprzemiennie. Takie rozwiązanie zastosowane jest w każdym autobusie i trolejbusie kursującym w ramach sieci połączeń JUDU. Autobus to Isuzu Citibus z firmy Transrevis. Pojazd nr 7009 z 2017 roku. Przed chwilą przejechał on obok słynnej Ostrej Bramy. Na autobusie reklama połączenia na lotnisko. 16.01.2026.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapa trasy linii 88 wraz z fragmentem rozkładu jazdy.

Wileńskie lotnisko jest także obsługiwane komunikacją nocną. Tu do wyboru mamy dwie trasy. N8 z częstotliwością co 30 minut przez dworzec kolejowy do Centrum lub w wersji wydłużonej do Placu Europy. Linia kursuje tylko w piątki i soboty.

Druga nocna trasa to 88N. Odpowiednik linii dziennej 88 do Placu Europy, ale z wjazdem kieszeniowym pod dworzec kolejowy (Stotis). Ta linia nie kursuje w piątki i soboty, a odjeżdża raz lub dwa razy na godzinę.

 

Aplikacja Trafi Vilnius. Mapy tras linii nocnych N8 i 88N wraz z fragmentem rozkładu jazdy linii 88N.

Z linii nocnych nie korzystałem, więc niestety szczegółów (np. obsługi taborowej) opisać nie mogę. Podane przeze mnie informacje mogą ulec zmianie, dlatego warto skorzystać z bezpośredniego źródła, gdzie znajdziecie szczegółowe rozkłady wraz z schematami tras. Tu link.

Inne materiały na temat wileńskiej komunikacji miejskiej zamieszczę w Blogu Transportowym już wkrótce.